Kerkverlating

[J.C. Philpot]

De kerk is een plaats waar ook niet-gelovigen het evangelie mogen horen.
Maar vermaningen tot volharding zijn niet tot hen gericht.

Dat ben ik met je eens.

[Eloesje]

... de ander is teveel beschadigd om in de gemeente lid te kunnen blijven. Die groep kom ik regelmatig tegen. Zij behouden hun geloof en in de meeste gevallen komen ze ook weer bij een gemeente terecht. Maar hebben het hier wel heel erg moeilijk gehad dus die stap terug gaat niet zo makkelijk.

In beide gevallen zijn ze verkeerd bezig, maar bij de tweede groep heb ik er zeker wel begrip voor, ook al keur ik het niet goed!

Omdat het hier gaat om mensen die, zoals je zelf zegt, teveel beschadigd zijn. Zeg je daar echt in real life tegen: ik snap dat je hierdoor beschadigd bent, maar je bent toch verkeerd bezig — ik keur het niet goed? Ik vind dat best wel eh...

Niet in deze bewoordingen maar ik probeer er zeker wel op aan te sturen dat mensen verder durven kijken dan de teleurstellingen die meegemaakt zijn. En nee dat is zeker niet makkelijk en in het begin ook niet mogelijk. Eerst moet er ingezien worden dat we als zondaar tussen de zondaren in wonen. Als er iets in de kerk gaande is, is het nooit 100% tegen 1 om het zo maar te zeggen. Er zijn altijd mensen die wél willen helpen maar vaak weten ze niet van de situatie of weten ze niet hoe ze kunnen helpen. Zodra er ruimte is om dat in te zien plus het feit dat het nooit volmaakt zal worden op aarde, kun je voorzichtig proberen of een terugkeer naar een gemeente mogelijk is.

Neem ik weer het voorbeeld van misbruik. Bijbels gezien zouden we moeten(!) vergeven. Knap als je dat daadwerkelijk kunt. Zo is het ook met beschadiging in/door de kerk. Knap als je er overheen kunt stappen, het is wel een opdracht, maar de uitvoering klinkt makkelijker dan het is.

Daarom is het zo belangrijk dat we ons bewust zijn van ons gedrag. Wat het uitwerkt op de jeugd. Dat begint al heel klein in wat je uitstraalt, roddelen etc.

Ik begrijp wat je bedoelt met dat situaties in de kerk vaak complex zijn. Tegelijk denk ik dat die complexiteit niet betekent dat verantwoordelijkheid altijd gedeeld is. Zeker bij emotioneel of seksueel misbruik is er sprake van een duidelijke machtsongelijkheid, en dan ligt de verantwoordelijkheid niet “aan beide kanten”.

En qua vergeving... je kunt iets bij God neerleggen: afzien van wraak, bitterheid niet laten regeren, het oordeel aan God overlaten. Dat is een innerlijke houding, tussen God en jou. Maar dat zie ik zelf niet hetzelfde als de ander echt vergeven in relationele zin. In de Schrift is vergeving geen eenzijdig innerlijk gebaar, maar iets dat hoort bij schuld die wordt erkend en beleden. Pas dan ontstaat er ruimte voor echte vergeving terwijl je erlkaar in de ogen kijkt.

Zonder schuldbelijdenis van de ander blijft het eerste, het loslaten aan God, mogelijk.
Dat voelt bevrijdend. Laat het oordeel aan God

Eens, mooi verwoord!!

[merel]

De kerk is een plaats waar ook niet-gelovigen het evangelie mogen horen.
Maar vermaningen tot volharding zijn niet tot hen gericht.

Dat ben ik met je eens.

Ik niet. De vermaningen tot volharding zijn wel tot hen gericht, maar nog niet voor hen van toepassing. Ook deze vermaningen tot volharding en heiliging van het leven kunnen leiden tot bekering.