Ik heb het idee dat in de praktijk vooral het tweede punt echt niet functioneert zoals dat behoort te zijn..
Waardoor er geen grond is om iets in geloof aan te kunnen nemen.

Valcke schreef: ↑08 apr 2026, 21:20 Op één punt ben ik het overigens niet met ds. Harinck eens, namelijk het door hem bepleite onderscheid tussen Evangeliebeloften en verbondsbeloften. Dit onderscheid leert de Schrift niet. De beloften van het Evangelie en van het verbond zijn in het wezen van de zaak dezelfde beloften en worden alle in Christus aangeboden. Alleen de relatie tot die beloften verschilt: degenen tot wie de beloften van het Evangelie / van het verbond in het aanbod komen, hebben een recht van toegang tot deze beloften, de gelovigen hebben een recht van bezit. Er is dus geen beperking van de beloften in het aanbod, maar er is wél een verschil in de relatie die een mens tot de beloften heeft (afhankelijk van iemands genadestaat). Maar verder kan ik het van harte eens zijn met het artikel, al is het jammer dat hij op dit punt terugvalt in een onjuist onderscheid.

En hier ben ik het weer niet mee eens. Ook Bunyan maakt onderscheid tussen voorwaardelijke en onvoorwaardelijke beloften. De onvoorwaardelijke beloften gaan over wat God zal doen, zonder dat dit afhankelijk is van ons geloof. Want een van de zaken die beloofd worden, ís juist het geloof. Misschien moet je het geen beloften noemen, maar profetieën. Maar goed, dat is maar net hoe je het benoemt.

Posthoorn schreef: ↑08 apr 2026, 21:43

Valcke schreef: ↑08 apr 2026, 21:20 Op één punt ben ik het overigens niet met ds. Harinck eens, namelijk het door hem bepleite onderscheid tussen Evangeliebeloften en verbondsbeloften. Dit onderscheid leert de Schrift niet. De beloften van het Evangelie en van het verbond zijn in het wezen van de zaak dezelfde beloften en worden alle in Christus aangeboden. Alleen de relatie tot die beloften verschilt: degenen tot wie de beloften van het Evangelie / van het verbond in het aanbod komen, hebben een recht van toegang tot deze beloften, de gelovigen hebben een recht van bezit. Er is dus geen beperking van de beloften in het aanbod, maar er is wél een verschil in de relatie die een mens tot de beloften heeft (afhankelijk van iemands genadestaat). Maar verder kan ik het van harte eens zijn met het artikel, al is het jammer dat hij op dit punt terugvalt in een onjuist onderscheid.

En hier ben ik het weer niet mee eens. Ook Bunyan maakt onderscheid tussen voorwaardelijke en onvoorwaardelijke beloften. De onvoorwaardelijke beloften gaan over wat God zal doen, zonder dat dit afhankelijk is van ons geloof. Want een van de zaken die beloofd worden, ís juist het geloof. Misschien moet je het geen beloften noemen, maar profetieën. Maar goed, dat is maar net hoe je het benoemt.

- Je mag wat mij betreft ook wel over voorwaardelijk en onvoorwaardelijk spreken, zolang je maar niet zegt dat bepaalde beloften uitgesloten zijn van het Evangelie-aanbod. Dat is een wezenlijke verzwakking van het Evangelie.
- Ook mag je niet over het Evangelie en over het verbond spreken als twee verschillende grootheden met elk zijn eigen beloften. Dat is volstrekt onbijbels.

We hebben een dergelijke discussie al eens vaker gevoerd. Misschien moeten de onvoorwaardelijke beloften profetieën worden genoemd. Dan is de twist hierover wellicht opgelost.

Nuance schreef: ↑08 apr 2026, 19:41

K de Vries schreef: ↑08 apr 2026, 19:32

Nuance schreef: ↑08 apr 2026, 19:30

K de Vries schreef: ↑08 apr 2026, 19:26
Je leest over het woordje 'mogelijk' heen...

Verder voel ik weinig energie de discussie verder te voeren. We zitten op verschillende golflengtes en worden het sowieso niet eens.

Nee dat gaat inderdaad niet, als je niet eens bereid bent om in te gaan op wat ik inhoudelijk schrijf, en je hakken in het zand te zetten. Maar blijkbaar is het voor jou nog net zo moeilijk als een aantal jaar terug om een discussie met elkaar te voeren

Wat bedoel je?

Duidelijker dan dit kan ik het niet verwoorden, en anders wordt het off-topic

Je stipt wat aan waar ik al steeds idee over heb....
"de spraak maakt je openbaar" zeggen ze wel eens

Posthoorn: De bezwaren die ik noem, zijn relevant. Ik beoordeel de terminologie zoals in de GG gebruikt en daar werd het gebruikt om het aanbod in te perken. Daar maak ik ernstig bezwaar tegen..

Valcke schreef: ↑08 apr 2026, 21:58 Posthoorn: De bezwaren die ik noem, zijn relevant. Ik beoordeel de terminologie zoals in de GG gebruikt en daar werd het gebruikt om het aanbod in te perken. Daar maak ik ernstig bezwaar tegen..

Het aanbod moet niet ingeperkt worden, daar ben ik het helemaal mee eens. En ook met ds. Harinck. Maar het onderscheid tussen onvoorwaardelijke en voorwaardelijke beloften perkt het aanbod niet in. Als je tenminste onder 'voorwaarde' het geloof verstaat. En wellicht is voorwaarde dan weer niet zo'n gelukkig gekozen woord...

Valcke schreef: ↑08 apr 2026, 21:50

Posthoorn schreef: ↑08 apr 2026, 21:43

Valcke schreef: ↑08 apr 2026, 21:20 Op één punt ben ik het overigens niet met ds. Harinck eens, namelijk het door hem bepleite onderscheid tussen Evangeliebeloften en verbondsbeloften. Dit onderscheid leert de Schrift niet. De beloften van het Evangelie en van het verbond zijn in het wezen van de zaak dezelfde beloften en worden alle in Christus aangeboden. Alleen de relatie tot die beloften verschilt: degenen tot wie de beloften van het Evangelie / van het verbond in het aanbod komen, hebben een recht van toegang tot deze beloften, de gelovigen hebben een recht van bezit. Er is dus geen beperking van de beloften in het aanbod, maar er is wél een verschil in de relatie die een mens tot de beloften heeft (afhankelijk van iemands genadestaat). Maar verder kan ik het van harte eens zijn met het artikel, al is het jammer dat hij op dit punt terugvalt in een onjuist onderscheid.

En hier ben ik het weer niet mee eens. Ook Bunyan maakt onderscheid tussen voorwaardelijke en onvoorwaardelijke beloften. De onvoorwaardelijke beloften gaan over wat God zal doen, zonder dat dit afhankelijk is van ons geloof. Want een van de zaken die beloofd worden, ís juist het geloof. Misschien moet je het geen beloften noemen, maar profetieën. Maar goed, dat is maar net hoe je het benoemt.

- Je mag wat mij betreft ook wel over voorwaardelijk en onvoorwaardelijk spreken, zolang je maar niet zegt dat bepaalde beloften uitgesloten zijn van het Evangelie-aanbod. Dat is een wezenlijke verzwakking van het Evangelie.
- Ook mag je niet over het Evangelie en over het verbond spreken als twee verschillende grootheden met elk zijn eigen beloften. Dat is volstrekt onbijbels.

Over het algemeen ben ik het geheel met jouw lijn eens inzake dit soort onderwerpen, dus ik stel mijn vraag voorzichtig:

Wat zou er voor bezwaar tegen zijn om bijvoorbeeld een toezegging als: "ik zal een vlesen hart in uw binnenste geven" te categoriseren als een verbondsbelofte die alleen in uitverkorenen daadwerkelijk tot zijn vervulling komt en daarmee betrekking heeft op het wezen van Gods genadeverbond?

Ik begrijp niet zo goed waarom dat nu afbreuk zou doen aan de onvoorwaardelijkheid van Gods welgemeend heilsaanbod.

DDD schreef: ↑08 apr 2026, 22:21

Valcke schreef: ↑08 apr 2026, 21:50

Posthoorn schreef: ↑08 apr 2026, 21:43

Valcke schreef: ↑08 apr 2026, 21:20 Op één punt ben ik het overigens niet met ds. Harinck eens, namelijk het door hem bepleite onderscheid tussen Evangeliebeloften en verbondsbeloften. Dit onderscheid leert de Schrift niet. De beloften van het Evangelie en van het verbond zijn in het wezen van de zaak dezelfde beloften en worden alle in Christus aangeboden. Alleen de relatie tot die beloften verschilt: degenen tot wie de beloften van het Evangelie / van het verbond in het aanbod komen, hebben een recht van toegang tot deze beloften, de gelovigen hebben een recht van bezit. Er is dus geen beperking van de beloften in het aanbod, maar er is wél een verschil in de relatie die een mens tot de beloften heeft (afhankelijk van iemands genadestaat). Maar verder kan ik het van harte eens zijn met het artikel, al is het jammer dat hij op dit punt terugvalt in een onjuist onderscheid.

En hier ben ik het weer niet mee eens. Ook Bunyan maakt onderscheid tussen voorwaardelijke en onvoorwaardelijke beloften. De onvoorwaardelijke beloften gaan over wat God zal doen, zonder dat dit afhankelijk is van ons geloof. Want een van de zaken die beloofd worden, ís juist het geloof. Misschien moet je het geen beloften noemen, maar profetieën. Maar goed, dat is maar net hoe je het benoemt.

- Je mag wat mij betreft ook wel over voorwaardelijk en onvoorwaardelijk spreken, zolang je maar niet zegt dat bepaalde beloften uitgesloten zijn van het Evangelie-aanbod. Dat is een wezenlijke verzwakking van het Evangelie.
- Ook mag je niet over het Evangelie en over het verbond spreken als twee verschillende grootheden met elk zijn eigen beloften. Dat is volstrekt onbijbels.

Over het algemeen ben ik het geheel met jouw lijn eens inzake dit soort onderwerpen, dus ik stel mijn vraag voorzichtig:

Wat zou er voor bezwaar tegen zijn om bijvoorbeeld een toezegging als: "ik zal een vlesen hart in uw binnenste geven" te categoriseren als een verbondsbelofte die alleen in uitverkorenen daadwerkelijk tot zijn vervulling komt en daarmee betrekking heeft op het wezen van Gods genadeverbond?

Ik begrijp niet zo goed waarom dat nu afbreuk zou doen aan de onvoorwaardelijkheid van Gods welgemeend heilsaanbod.

@DDD, Ik vind het heel erg jammer dat het prachtige en pastorale en bijbelse stuk van ds. Harinck wordt ontsierd door het volharden in zijn visie op het verschil tussen verbonds- en evangeliebeloften. We zullen het gaan meemaken dat heel zijn glasheldere betoog, waar vriend en vijand voor moeten buigen, of ze het toegeven of niet, juist vanwege dit specifieke punt zal worden ontkracht door zijn opponenten.

Een nette toon die ds. Harinck gebruikt. Wat zou het een zegen zijn als er op volwassen wijze verder gecommuniceerd zal worden, nog ongeacht of men het eens wordt, wat het thema overigens wel verdient. Ik trek hier gelijk even de Bijbelvertalingenkwestie bij. Hete hangijzers die verstand en tact vragen.

Ik vroeg me af: wie kan dergelijke discussies verstandig leiden binnen het kerkverband? Een vervolgvraag is dan: wie vertegenwoordigen de tegenwoordige leiding van de Gereformeerde Gemeenten? Is dat het moderamen en dan specifiek de voorzitter die ook rector is? Zijn dat de curatoren en/of docenten Th. S.? (Hierin zit deels overlap.) Wellicht zegt dit iets over het mogelijke vervolg van deze discussie. Een samenbindende persoon die kerkverband-breed gezag heeft, hebben we die? In het recente verleden waren het met name ds. Moerkerken en ook wel ds. Van Aalst die bij mijn weten de leidende stemmen waren bij discussies. Dat is niet altijd overgekomen of uitgepakt zoals bedoeld, meen ik te mogen concluderen. Ds. P. Mulder, ds. C. Clements en ds. J.J. van Eckeveld hebben een minder leidende rol gehad dan de eerder genoemde ds. Moerkerken. Inmiddels is de volgende generatie aangetreden. Mijns inziens bezetten meerdere evenwichtige, genuanceerde predikanten het huidige moderamen. Wie heeft of krijgt of pakt een stukje samenbindende leiding?

JanRap schreef:

DDD schreef: ↑08 apr 2026, 22:21

Valcke schreef: ↑08 apr 2026, 21:50

Posthoorn schreef: ↑08 apr 2026, 21:43 En hier ben ik het weer niet mee eens. Ook Bunyan maakt onderscheid tussen voorwaardelijke en onvoorwaardelijke beloften. De onvoorwaardelijke beloften gaan over wat God zal doen, zonder dat dit afhankelijk is van ons geloof. Want een van de zaken die beloofd worden, ís juist het geloof. Misschien moet je het geen beloften noemen, maar profetieën. Maar goed, dat is maar net hoe je het benoemt.

- Je mag wat mij betreft ook wel over voorwaardelijk en onvoorwaardelijk spreken, zolang je maar niet zegt dat bepaalde beloften uitgesloten zijn van het Evangelie-aanbod. Dat is een wezenlijke verzwakking van het Evangelie.
- Ook mag je niet over het Evangelie en over het verbond spreken als twee verschillende grootheden met elk zijn eigen beloften. Dat is volstrekt onbijbels.

Over het algemeen ben ik het geheel met jouw lijn eens inzake dit soort onderwerpen, dus ik stel mijn vraag voorzichtig:

Wat zou er voor bezwaar tegen zijn om bijvoorbeeld een toezegging als: "ik zal een vlesen hart in uw binnenste geven" te categoriseren als een verbondsbelofte die alleen in uitverkorenen daadwerkelijk tot zijn vervulling komt en daarmee betrekking heeft op het wezen van Gods genadeverbond?

Ik begrijp niet zo goed waarom dat nu afbreuk zou doen aan de onvoorwaardelijkheid van Gods welgemeend heilsaanbod.

@DDD, Ik vind het heel erg jammer dat het prachtige en pastorale en bijbelse stuk van ds. Harinck wordt ontsierd door het volharden in zijn visie op het verschil tussen verbonds- en evangeliebeloften. We zullen het gaan meemaken dat heel zijn glasheldere betoog, waar vriend en vijand voor moeten buigen, of ze het toegeven of niet, juist vanwege dit specifieke punt zal worden ontkracht door zijn opponenten.

Wat mij betreft, zou dat onterecht zijn. Het is gewoon een kwestie van definitie.

Job schreef:Een nette toon die ds. Harinck gebruikt. Wat zou het een zegen zijn als er op volwassen wijze verder gecommuniceerd zal worden, nog ongeacht of men het eens wordt, wat het thema overigens wel verdient. Ik trek hier gelijk even de Bijbelvertalingenkwestie bij. Hete hangijzers die verstand en tact vragen.

Ik vroeg me af: wie kan dergelijke discussies verstandig leiden binnen het kerkverband? Een vervolgvraag is dan: wie vertegenwoordigen de tegenwoordige leiding van de Gereformeerde Gemeenten? Is dat het moderamen en dan specifiek de voorzitter die ook rector is? Zijn dat de curatoren en/of docenten Th. S.? (Hierin zit deels overlap.) Wellicht zegt dit iets over het mogelijke vervolg van deze discussie. Een samenbindende persoon die kerkverband-breed gezag heeft, hebben we die? In het recente verleden waren het met name ds. Moerkerken en ook wel ds. Van Aalst die bij mijn weten de leidende stemmen waren bij discussies. Dat is niet altijd overgekomen of uitgepakt zoals bedoeld, meen ik te mogen concluderen. Ds. P. Mulder, ds. C. Clements en ds. J.J. van Eckeveld hebben een minder leidende rol gehad dan de eerder genoemde ds. Moerkerken. Inmiddels is de volgende generatie aangetreden. Mijns inziens bezetten meerdere evenwichtige, genuanceerde predikanten het huidige moderamen. Wie heeft of krijgt of pakt een stukje samenbindende leiding?

Voorlopig is uit de GBS-discussie wel duidelijk dat van veel samenbinnende krachten binnen het moderamen geen sprake is.

Job schreef: ↑08 apr 2026, 23:54

wie vertegenwoordigen de tegenwoordige leiding van de Gereformeerde Gemeenten?

Als het goed is, niet een persoon maar de synode als een geheel...

DDD schreef: ↑08 apr 2026, 22:21

Valcke schreef: ↑08 apr 2026, 21:50

Posthoorn schreef: ↑08 apr 2026, 21:43

Valcke schreef: ↑08 apr 2026, 21:20 Op één punt ben ik het overigens niet met ds. Harinck eens, namelijk het door hem bepleite onderscheid tussen Evangeliebeloften en verbondsbeloften. Dit onderscheid leert de Schrift niet. De beloften van het Evangelie en van het verbond zijn in het wezen van de zaak dezelfde beloften en worden alle in Christus aangeboden. Alleen de relatie tot die beloften verschilt: degenen tot wie de beloften van het Evangelie / van het verbond in het aanbod komen, hebben een recht van toegang tot deze beloften, de gelovigen hebben een recht van bezit. Er is dus geen beperking van de beloften in het aanbod, maar er is wél een verschil in de relatie die een mens tot de beloften heeft (afhankelijk van iemands genadestaat). Maar verder kan ik het van harte eens zijn met het artikel, al is het jammer dat hij op dit punt terugvalt in een onjuist onderscheid.

En hier ben ik het weer niet mee eens. Ook Bunyan maakt onderscheid tussen voorwaardelijke en onvoorwaardelijke beloften. De onvoorwaardelijke beloften gaan over wat God zal doen, zonder dat dit afhankelijk is van ons geloof. Want een van de zaken die beloofd worden, ís juist het geloof. Misschien moet je het geen beloften noemen, maar profetieën. Maar goed, dat is maar net hoe je het benoemt.

- Je mag wat mij betreft ook wel over voorwaardelijk en onvoorwaardelijk spreken, zolang je maar niet zegt dat bepaalde beloften uitgesloten zijn van het Evangelie-aanbod. Dat is een wezenlijke verzwakking van het Evangelie.
- Ook mag je niet over het Evangelie en over het verbond spreken als twee verschillende grootheden met elk zijn eigen beloften. Dat is volstrekt onbijbels.

Over het algemeen ben ik het geheel met jouw lijn eens inzake dit soort onderwerpen, dus ik stel mijn vraag voorzichtig:

Wat zou er voor bezwaar tegen zijn om bijvoorbeeld een toezegging als: "ik zal een vlesen hart in uw binnenste geven" te categoriseren als een verbondsbelofte die alleen in uitverkorenen daadwerkelijk tot zijn vervulling komt en daarmee betrekking heeft op het wezen van Gods genadeverbond?

Ik begrijp niet zo goed waarom dat nu afbreuk zou doen aan de onvoorwaardelijkheid van Gods welgemeend heilsaanbod.

Zoals jij het formuleert, mag het zeker gezegd worden. Overigens voor alle beloften betreffende de zaligheid geldt dat die alleen in de uitverkorenen vervuld worden. Maar niet gezegd mag worden dat deze belofte en andere beloften niet in en met Christus aangeboden wordt aan de hoorders van het Evangelie.

Het onderscheid Evangeliebeloften en verbondsbeloften is overigens pas geïntroduceerd circa 50-60 jaar geleden, vermoed ik, in elk geval ná 1948 en 1953.

Eenvoudig kan e.e.a. als volgt worden samengevat:
- De beloften betreffende de zaligheid zijn gedaan in Christus, als Hoofd en Middelaar van het verbond.
- Deze beloften betreffen (samengevat) de vergeving van zonden, de vernieuwing, heiligmaking , en het eeuwige leven.
- In absolute zin gelden deze beloften alleen de uitverkorenen.
- Door de prediking van het Evangelie worden diezelfde beloften echter met en in Christus aan alle hoorders aangeboden.
- De hoorders van het Evangelie worden in het aanbod ernstig genodigd om tot Christus te komen en Hem en Zijn weldaden (ofwel de genadebeloften in Hem) aan te nemen. Het aanbod is ook een volmacht hiertoe (recht van toegang).
- Deze aanbieding is onvoorwaardelijk in de zin dat er geen voorafgaande condities zijn in de mens; idem onvoorwaardelijk in de zin dat de mens niets kan verrichten dat hem deze beloften waardig maakt. Het geloof is noodzakelijk om deel te hebben aan Christus en de beloften, maar dit geloof is ook zelf beloofd en is niets anders dan een ledige hand die Christus en Zijn beloften of weldaden ontvangt.

Valcke schreef: ↑09 apr 2026, 06:45

DDD schreef: ↑08 apr 2026, 22:21 Over het algemeen ben ik het geheel met jouw lijn eens inzake dit soort onderwerpen, dus ik stel mijn vraag voorzichtig:

Wat zou er voor bezwaar tegen zijn om bijvoorbeeld een toezegging als: "ik zal een vlesen hart in uw binnenste geven" te categoriseren als een verbondsbelofte die alleen in uitverkorenen daadwerkelijk tot zijn vervulling komt en daarmee betrekking heeft op het wezen van Gods genadeverbond?

Ik begrijp niet zo goed waarom dat nu afbreuk zou doen aan de onvoorwaardelijkheid van Gods welgemeend heilsaanbod.

Zoals jij het formuleert, mag het zeker gezegd worden. Overigens voor alle beloften betreffende de zaligheid geldt dat die alleen in de uitverkorenen vervuld worden. Maar niet gezegd mag worden dat deze belofte en andere beloften niet in en met Christus aangeboden wordt aan de hoorders van het Evangelie.

Het onderscheid tussen voorwaardelijke en onvoorwaardelijke beloften is ouder. Ik ben het met DDD eens. Je kunt niet zeggen dat de door DDD aangehaalde belofte óók aangeboden wordt, want een belofte waarin het geloof beloofd wordt, kan niet door het geloof aangenomen worden. Ik zie ook niet in waarom je zou willen stellen dat die belofte wél aangeboden wordt. Het gaat om wat het Evangelie verkondigt. Als we dat geloven, is dat genoeg om zalig te worden. En dán blijken ook de 'onvoorwaardelijke' beloften in ons te zijn vervuld.
Laten we het niet ingewikkelder maken dan nodig is.