Gereformeerde Gemeenten

[Maanenschijn]

Oneens. Dat kun je helemaal niet scheiden.

Maar de DL zetten dat bij de vruchten, omdat de gereformeerde leer is dat je niet door een bijzondere openbaring, maar door de vruchten verzekerd wordt.

Ik heb soms de indruk dat je een andere DL leest dan ik. Of dat ik tegen een opgetrokken muur sta te redeneren.

Ik lees dit in paragraaf 14 van hfdst. 3-4:

Zo is dan het geloof een gave Gods; niet omdat het aan den vrijen wil des mensen van God wordt aangeboden, maar omdat het den mens metterdaad wordt medegedeeld,ingegeven, en ingestort;
ook niet daarom, dat God alleen de macht om te geloven zou geven,
en daarna de toestemming of het daadwerkelijk geloven van den vrijen wil des mensen verwachten; maar omdat Hij, Die daar werkt het willen en het werken, ja alles werkt in allen, in den mens teweegbrengt beide,
den wil om te geloven en het geloof zelf.

Ik ben er van overtuigd dat het meedelen, ingeven en instorten door een mens ervaren wordt. Niet uit een conclusie, maar door een ervaring die je weet en in je ziel kunt waarnemen. Dat lees ik ook in verwerping 6, gebaseerd op Romeinen 5 bijvoorbeeld.

Dat is niet (kan wel) een donderslag bij heldere hemel of zo, maar het is wel een werking in het hart die liefde tot de Bijbel, tot de Christus van de Bijbel, tot de geboden en beloften in de Bijbel, tot mensen die ook deze liefde kennen. En ik kan nog wel door gaan. En dat wordt door gelovigen als een wonder, als bijzonder ervaren. Zeker als de Heere opwas in genade geeft en er meer en meer van het geloof geleerd wordt. Men van zuigeling een jongeling, een volwassene wordt. En als een ander over deze zaken spreekt, hoort de gelovige de bevinding hiervan bij een ander. Bevinding is de ervaring van de geloofswerking.

Maar, ik stop met argumenteren. Ik ben aan het maximum van mijn overtuigingskracht gekomen .

[Posthoorn]

Maar de vraag blijft: waarom noem je dat een bijzondere openbaring? Dat is niet zomaar hetzelfde als een inwendige roeping.

Dat is het wel in feite. Bij de inwendige roeping gaan je ogen open voor het heil in Christus: "De ure komt en is nu dat doden zullen horen de stem van de Zoon Gods en die ze gehoord hebben, zullen leven."

[Posthoorn]

Goed, maar ik denk dat dit dan weer een groot misverstand is. Ik schrik hier ook wel van.

De Dordtse synode wees een bijzondere openbaring heel strikt af, maar erkent de noodzaak van de inwendige roeping.

Die leren: Dat men geen zekerheid van de toekomende volharding
in dit leven kan hebben zonder bijzondere openbaring.

Want door deze leer wordt de vaste troost der ware gelovigen in dit leven weggenomen,
en de twijfeling der pausgezinden in de Kerk weder ingevoerd;
terwijl de Heilige Schrift deze zekerheid telkens afleidt,
niet uit een bijzondere en buitengewone openbaring,
maar uit de eigen merktekenen der kinderen Gods,
en uit de zeer standvastige beloften Gods.
Inzonderheid de apostel Paulus:
Geen schepsel zal ons kunnen scheiden van de liefde Gods,
welke is in Christus Jezus, onzen Heere (Rom. 8:39);
en Johannes: Die Zijn geboden bewaart, blijft in Hem,
en Hij in denzelve; en hieraan kennen wij, dat Hij in ons blijft,
namelijk uit den Geest, Dien Hij ons gegeven heeft (1 Joh. 3:24)

Overigens komen jouw opvattingen en die van Posthoorn op zijn zachtst gezegd heel dicht in de buurt van de verwerpingen der dwalingen, en niet alleen deze. Daar noemde ik ook al een ander voorbeeld van.

Wat Rijssenaar schrijft, is volkomen in lijn met de DL. Juist ook op dit punt.

Het is niet voor niets dat in sommige GG bij het preken over de DL de verwerping van de dwalingen wordt overgeslagen. Het spijt mij zeer dat ik het schrijven moet.

Vandaar ook dat ik nogal scherp reageerde toen Posthoorn er commentaar op had dat iemand zonder bijzondere openbaring anderen meent te moeten leren.

Dit argument wordt áltijd weer aangevoerd. En het lijkt net of je een punt hebt. Maar het klopt niet. Het gaat hier idd. niet over de inwendige roeping, die je ook de 'openbaring van Christus aan de ziel' kunt noemen, of 'het aanschouwen van Christus door het geloof', etc.
Het gaat hier over gelovigen die geen bijzondere openbaring nodig hebben om te kunnen weten dat ze zullen volharden in het geloof. Dat is heel wat anders. En doe me een plezier, en haal niet steeds weer dit paard van stal. Want het gaat hier gewoon niet over.

[Arja]

Maar het Evangelie zelf is de openbaring van Christus. Daarom hoeft niemand te wachten op een bijzondere innerlijke ervaring... voordat hij tot Hem mag komen; de oproep blijft gewoon: kom en geloof.

Het is niet eerst een innerlijke ervaring en dan mag je geloven. Zo werkt het helemaal niet. Maar ook al weet je dat je mag komen en ook al durf je te komen, zo gezegd, dan ben je er nog niet. Want dat is juist de grote vraag: hoe doe ik dat, komen? Je kunt namelijk helemaal niet komen uit jezelf, want je weet niet eens wat komen ís.

Waar kan ik dat in het Nieuwe Testament vinden: dat iemand zegt: “Ik weet niet hoe ik tot Jezus moet komen, want dat kan ik niet van mezelf. Ik weet niet wat komen is.” Als dit werkelijk de ervaring moet zijn van al Gods kinderen, zou je verwachten dat we dat ook ergens in de Schrift terugzien bij mensen die tot geloof komen.

In het Nieuwe Testament worden wel andere vragen gestel “Wat moeten wij doen?” (Hand. 2:37) en “Wat moet ik doen om zalig te worden?” (Hand. 16:30) gesteld nadat het Evangelie is gehoord en het geweten geraakt is. De vraag gaat dan niet over het vermogen van de mens om te komen, maar over de weg die God wijst: wat vraagt God nu van ons? De antwoorden bevestigen dat ook: “Bekeert u” en “Geloof in de Heere Jezus Christus.”

De vraag “Hoe kan ik komen als ik dat niet kan?” is van een andere orde.
Dat is een vraag over menselijk vermogen. Ik vind die niet in de Schrift.

[DDD]

Oneens. Dat kun je helemaal niet scheiden.

Maar de DL zetten dat bij de vruchten, omdat de gereformeerde leer is dat je niet door een bijzondere openbaring, maar door de vruchten verzekerd wordt.

Ik heb soms de indruk dat je een andere DL leest dan ik. Of dat ik tegen een opgetrokken muur sta te redeneren.

Ik lees dit in paragraaf 14 van hfdst. 3-4:

Zo is dan het geloof een gave Gods; niet omdat het aan den vrijen wil des mensen van God wordt aangeboden, maar omdat het den mens metterdaad wordt medegedeeld,ingegeven, en ingestort;
ook niet daarom, dat God alleen de macht om te geloven zou geven,
en daarna de toestemming of het daadwerkelijk geloven van den vrijen wil des mensen verwachten; maar omdat Hij, Die daar werkt het willen en het werken, ja alles werkt in allen, in den mens teweegbrengt beide,
den wil om te geloven en het geloof zelf.

Ik ben er van overtuigd dat het meedelen, ingeven en instorten door een mens ervaren wordt. Niet uit een conclusie, maar door een ervaring die je weet en in je ziel kunt waarnemen. Dat lees ik ook in verwerping 6, gebaseerd op Romeinen 5 bijvoorbeeld.

Dat is niet (kan wel) een donderslag bij heldere hemel of zo, maar het is wel een werking in het hart die liefde tot de Bijbel, tot de Christus van de Bijbel, tot de geboden en beloften in de Bijbel, tot mensen die ook deze liefde kennen. En ik kan nog wel door gaan. En dat wordt door gelovigen als een wonder, als bijzonder ervaren. Zeker als de Heere opwas in genade geeft en er meer en meer van het geloof geleerd wordt. Men van zuigeling een jongeling, een volwassene wordt. En als een ander over deze zaken spreekt, hoort de gelovige de bevinding hiervan bij een ander. Bevinding is de ervaring van de geloofswerking.

Maar, ik stop met argumenteren. Ik ben aan het maximum van mijn overtuigingskracht gekomen .

Verwerping 6 gaat erover dat het geloof niet uit de mens zelf komt. Dat heeft werkelijk niets met een wel of niet bijzondere openbaring te maken.

Ik snap dat het ingewikkeld is, omdat de letterlijke tekst van de DL nu eenmaal spreekt over 'geen bijzondere openbaring'. Dat ligt niet aan je argumentatievermogen, hooguit aan de weinig onbevangen houding waarop je de DL leest. Het is echt géén ingewikkeld geschrift. Er staat alleen iets anders dan jij vindt.

[DDD]

Goed, maar ik denk dat dit dan weer een groot misverstand is. Ik schrik hier ook wel van.

De Dordtse synode wees een bijzondere openbaring heel strikt af, maar erkent de noodzaak van de inwendige roeping.

Die leren: Dat men geen zekerheid van de toekomende volharding
in dit leven kan hebben zonder bijzondere openbaring.

Want door deze leer wordt de vaste troost der ware gelovigen in dit leven weggenomen,
en de twijfeling der pausgezinden in de Kerk weder ingevoerd;
terwijl de Heilige Schrift deze zekerheid telkens afleidt,
niet uit een bijzondere en buitengewone openbaring,
maar uit de eigen merktekenen der kinderen Gods,
en uit de zeer standvastige beloften Gods.
Inzonderheid de apostel Paulus:
Geen schepsel zal ons kunnen scheiden van de liefde Gods,
welke is in Christus Jezus, onzen Heere (Rom. 8:39);
en Johannes: Die Zijn geboden bewaart, blijft in Hem,
en Hij in denzelve; en hieraan kennen wij, dat Hij in ons blijft,
namelijk uit den Geest, Dien Hij ons gegeven heeft (1 Joh. 3:24)

Overigens komen jouw opvattingen en die van Posthoorn op zijn zachtst gezegd heel dicht in de buurt van de verwerpingen der dwalingen, en niet alleen deze. Daar noemde ik ook al een ander voorbeeld van.

Wat Rijssenaar schrijft, is volkomen in lijn met de DL. Juist ook op dit punt.

Het is niet voor niets dat in sommige GG bij het preken over de DL de verwerping van de dwalingen wordt overgeslagen. Het spijt mij zeer dat ik het schrijven moet.

Vandaar ook dat ik nogal scherp reageerde toen Posthoorn er commentaar op had dat iemand zonder bijzondere openbaring anderen meent te moeten leren.

Dit argument wordt áltijd weer aangevoerd. En het lijkt net of je een punt hebt. Maar het klopt niet. Het gaat hier idd. niet over de inwendige roeping, die je ook de 'openbaring van Christus aan de ziel' kunt noemen, of 'het aanschouwen van Christus door het geloof', etc.
Het gaat hier over gelovigen die geen bijzondere openbaring nodig hebben om te kunnen weten dat ze zullen volharden in het geloof. Dat is heel wat anders. En doe me een plezier, en haal niet steeds weer dit paard van stal. Want het gaat hier gewoon niet over.

Oneens. Er is geen verschil tussen verzekering van de wedergeboorte en verzekering van de volharding. Die zijn één en hetzelfde. Ik ben heel benieuwd naar een oude gereformeerde bron die daar een verschil in maakt.

Integendeel. De DL draaien er mede om, dat er een volharding is van alle heiligen. Daar is geen onderscheid op dat punt, anders dan de Arminianen leerden, en vooral anders dan de RKK destijds leerde.

[Posthoorn]

Mooie teksten die ik tegen kwam:

Jezus zeide tot hem: Omdat gij Mij gezien hebt, Thomas, zo hebt gij geloofd; zalig zijn zij, die niet zullen gezien hebben, en nochtans zullen geloofd hebben.

Wij hebben dan altijd goeden moed, en weten, dat wij, inwonende in het lichaam, uitwonen van den Heere; (Want wij wandelen door geloof en niet door aanschouwen.) Maar wij hebben goeden moed, en hebben meer behagen om uit het lichaam uit te wonen, en bij den Heere in te wonen.

We wandelen door het geloof, niet door bevinding.

Er is geen geloof zonder bevinding. En begrijp je nu echt niet dat het bij Thomas om een zien met lichamelijke ogen gaat, en dat het in de onderhavige kwestie gaat om een geestelijk zien? Of wil je soms geestelijke blindheid gaan promoten? Dat lijkt me toch niet.
"En de ogen dergenen, die zien, zullen niet terugzien, en de oren dergenen, die horen, zullen opmerken."
"Wie de Zoon aanschouwt en in Hem gelooft..."
"Want God, Die gezegd heeft dat het licht uit de duisternis zou schijnen, is Degene Die in onze harten geschenen heeft, om te geven verlichting der kennis der heerlijkheid Gods in het aangezicht van Jezus Christus."
"En Jezus zeide: Ik ben tot een oordeel in deze wereld gekomen, opdat degenen die niet zien, zien mogen, en die zien, blind worden."

[Posthoorn]

Oneens. Er is geen verschil tussen verzekering van de wedergeboorte en verzekering van de volharding. Die zijn één en hetzelfde. Ik ben heel benieuwd naar een oude gereformeerde bron die daar een verschil in maakt.

Het gaat hier ook niet over de verzekering van de wedergeboorte. Het gaat over het komen tot Christus, het geloof in Hem.

[DDD]

Oneens. Er is geen verschil tussen verzekering van de wedergeboorte en verzekering van de volharding. Die zijn één en hetzelfde. Ik ben heel benieuwd naar een oude gereformeerde bron die daar een verschil in maakt.

Het gaat hier ook niet over de verzekering van de wedergeboorte. Het gaat over het komen tot Christus, het geloof in Hem.

Dat kan niet worden gescheiden van de wedergeboorte.

[Maanenschijn]

Oneens. Dat kun je helemaal niet scheiden.

Maar de DL zetten dat bij de vruchten, omdat de gereformeerde leer is dat je niet door een bijzondere openbaring, maar door de vruchten verzekerd wordt.

Ik heb soms de indruk dat je een andere DL leest dan ik. Of dat ik tegen een opgetrokken muur sta te redeneren.

Ik lees dit in paragraaf 14 van hfdst. 3-4:

Zo is dan het geloof een gave Gods; niet omdat het aan den vrijen wil des mensen van God wordt aangeboden, maar omdat het den mens metterdaad wordt medegedeeld,ingegeven, en ingestort;
ook niet daarom, dat God alleen de macht om te geloven zou geven,
en daarna de toestemming of het daadwerkelijk geloven van den vrijen wil des mensen verwachten; maar omdat Hij, Die daar werkt het willen en het werken, ja alles werkt in allen, in den mens teweegbrengt beide,
den wil om te geloven en het geloof zelf.

Ik ben er van overtuigd dat het meedelen, ingeven en instorten door een mens ervaren wordt. Niet uit een conclusie, maar door een ervaring die je weet en in je ziel kunt waarnemen. Dat lees ik ook in verwerping 6, gebaseerd op Romeinen 5 bijvoorbeeld.

Dat is niet (kan wel) een donderslag bij heldere hemel of zo, maar het is wel een werking in het hart die liefde tot de Bijbel, tot de Christus van de Bijbel, tot de geboden en beloften in de Bijbel, tot mensen die ook deze liefde kennen. En ik kan nog wel door gaan. En dat wordt door gelovigen als een wonder, als bijzonder ervaren. Zeker als de Heere opwas in genade geeft en er meer en meer van het geloof geleerd wordt. Men van zuigeling een jongeling, een volwassene wordt. En als een ander over deze zaken spreekt, hoort de gelovige de bevinding hiervan bij een ander. Bevinding is de ervaring van de geloofswerking.

Maar, ik stop met argumenteren. Ik ben aan het maximum van mijn overtuigingskracht gekomen .

Verwerping 6 gaat erover dat het geloof niet uit de mens zelf komt. Dat heeft werkelijk niets met een wel of niet bijzondere openbaring te maken.

Ik snap dat het ingewikkeld is, omdat de letterlijke tekst van de DL nu eenmaal spreekt over 'geen bijzondere openbaring'. Dat ligt niet aan je argumentatievermogen, hooguit aan de weinig onbevangen houding waarop je de DL leest. Het is echt géén ingewikkeld geschrift. Er staat alleen iets anders dan jij vindt.

Het is helemaal niet ingewikkeld. En het komt volledig overeen wat ik vind. Alleen lees jij door een bril die alle innerlijke bevinding uitsluit.

[KDD]

Goed, maar ik denk dat dit dan weer een groot misverstand is. Ik schrik hier ook wel van.

De Dordtse synode wees een bijzondere openbaring heel strikt af, maar erkent de noodzaak van de inwendige roeping.

Die leren: Dat men geen zekerheid van de toekomende volharding
in dit leven kan hebben zonder bijzondere openbaring.

Want door deze leer wordt de vaste troost der ware gelovigen in dit leven weggenomen,
en de twijfeling der pausgezinden in de Kerk weder ingevoerd;
terwijl de Heilige Schrift deze zekerheid telkens afleidt,
niet uit een bijzondere en buitengewone openbaring,
maar uit de eigen merktekenen der kinderen Gods,
en uit de zeer standvastige beloften Gods.
Inzonderheid de apostel Paulus:
Geen schepsel zal ons kunnen scheiden van de liefde Gods,
welke is in Christus Jezus, onzen Heere (Rom. 8:39);
en Johannes: Die Zijn geboden bewaart, blijft in Hem,
en Hij in denzelve; en hieraan kennen wij, dat Hij in ons blijft,
namelijk uit den Geest, Dien Hij ons gegeven heeft (1 Joh. 3:24)

Overigens komen jouw opvattingen en die van Posthoorn op zijn zachtst gezegd heel dicht in de buurt van de verwerpingen der dwalingen, en niet alleen deze. Daar noemde ik ook al een ander voorbeeld van.

Wat Rijssenaar schrijft, is volkomen in lijn met de DL. Juist ook op dit punt.

Het is niet voor niets dat in sommige GG bij het preken over de DL de verwerping van de dwalingen wordt overgeslagen. Het spijt mij zeer dat ik het schrijven moet.

Vandaar ook dat ik nogal scherp reageerde toen Posthoorn er commentaar op had dat iemand zonder bijzondere openbaring anderen meent te moeten leren.

Dit argument wordt áltijd weer aangevoerd. En het lijkt net of je een punt hebt. Maar het klopt niet. Het gaat hier idd. niet over de inwendige roeping, die je ook de 'openbaring van Christus aan de ziel' kunt noemen, of 'het aanschouwen van Christus door het geloof', etc.
Het gaat hier over gelovigen die geen bijzondere openbaring nodig hebben om te kunnen weten dat ze zullen volharden in het geloof. Dat is heel wat anders. En doe me een plezier, en haal niet steeds weer dit paard van stal. Want het gaat hier gewoon niet over.

Oneens. Er is geen verschil tussen verzekering van de wedergeboorte en verzekering van de volharding. Die zijn één en hetzelfde. Ik ben heel benieuwd naar een oude gereformeerde bron die daar een verschil in maakt.

Integendeel. De DL draaien er mede om, dat er een volharding is van alle heiligen. Daar is geen onderscheid op dat punt, anders dan de Arminianen leerden, en vooral anders dan de RKK destijds leerde.

De discussie gaat over de beleving van de wedergeboorte en niet over de verzekering van de wedergeboorte.

[Posthoorn]

Waar kan ik dat in het Nieuwe Testament vinden: dat iemand zegt: “Ik weet niet hoe ik tot Jezus moet komen, want dat kan ik niet van mezelf. Ik weet niet wat komen is.” Als dit werkelijk de ervaring moet zijn van al Gods kinderen, zou je verwachten dat we dat ook ergens in de Schrift terugzien bij mensen die tot geloof komen.

In het Nieuwe Testament worden wel andere vragen gestel “Wat moeten wij doen?” (Hand. 2:37) en “Wat moet ik doen om zalig te worden?” (Hand. 16:30) gesteld nadat het Evangelie is gehoord en het geweten geraakt is. De vraag gaat dan niet over het vermogen van de mens om te komen, maar over de weg die God wijst: wat vraagt God nu van ons? De antwoorden bevestigen dat ook: “Bekeert u” en “Geloof in de Heere Jezus Christus.”

De vraag “Hoe kan ik komen als ik dat niet kan?” is van een andere orde.
Dat is een vraag over menselijk vermogen. Ik vind die niet in de Schrift.

Nee, dat klopt. En daarom is het er niet? Omdat het niet in de Schrift voorkomt? Het is een doorleven van wat in de Schrift geléérd wordt. En een van die dingen is dat het geloof niet uit ons natuurlijk vermogen voortkomt.
In de door jou genoemde voorbeelden gaat het om een prediking die krachtig werkt in de harten van degenen die het horen, door het werk van de Heilige Geest. Daar wordt het geloof als het ware vanzelf al gewekt door de woorden die gehoord worden. Zo kan het zeker gaan. Maar ook dán is er wel sprake van een bovennatuurlijke verlichting. Dan gaan de ogen als het ware meteen open op het horen van de prediking.

[DDD]

Oneens. Dat kun je helemaal niet scheiden.

Maar de DL zetten dat bij de vruchten, omdat de gereformeerde leer is dat je niet door een bijzondere openbaring, maar door de vruchten verzekerd wordt.

Ik heb soms de indruk dat je een andere DL leest dan ik. Of dat ik tegen een opgetrokken muur sta te redeneren.

Ik lees dit in paragraaf 14 van hfdst. 3-4:

Zo is dan het geloof een gave Gods; niet omdat het aan den vrijen wil des mensen van God wordt aangeboden, maar omdat het den mens metterdaad wordt medegedeeld,ingegeven, en ingestort;
ook niet daarom, dat God alleen de macht om te geloven zou geven,
en daarna de toestemming of het daadwerkelijk geloven van den vrijen wil des mensen verwachten; maar omdat Hij, Die daar werkt het willen en het werken, ja alles werkt in allen, in den mens teweegbrengt beide,
den wil om te geloven en het geloof zelf.

Ik ben er van overtuigd dat het meedelen, ingeven en instorten door een mens ervaren wordt. Niet uit een conclusie, maar door een ervaring die je weet en in je ziel kunt waarnemen. Dat lees ik ook in verwerping 6, gebaseerd op Romeinen 5 bijvoorbeeld.

Dat is niet (kan wel) een donderslag bij heldere hemel of zo, maar het is wel een werking in het hart die liefde tot de Bijbel, tot de Christus van de Bijbel, tot de geboden en beloften in de Bijbel, tot mensen die ook deze liefde kennen. En ik kan nog wel door gaan. En dat wordt door gelovigen als een wonder, als bijzonder ervaren. Zeker als de Heere opwas in genade geeft en er meer en meer van het geloof geleerd wordt. Men van zuigeling een jongeling, een volwassene wordt. En als een ander over deze zaken spreekt, hoort de gelovige de bevinding hiervan bij een ander. Bevinding is de ervaring van de geloofswerking.

Maar, ik stop met argumenteren. Ik ben aan het maximum van mijn overtuigingskracht gekomen .

Verwerping 6 gaat erover dat het geloof niet uit de mens zelf komt. Dat heeft werkelijk niets met een wel of niet bijzondere openbaring te maken.

Ik snap dat het ingewikkeld is, omdat de letterlijke tekst van de DL nu eenmaal spreekt over 'geen bijzondere openbaring'. Dat ligt niet aan je argumentatievermogen, hooguit aan de weinig onbevangen houding waarop je de DL leest. Het is echt géén ingewikkeld geschrift. Er staat alleen iets anders dan jij vindt.

Het is helemaal niet ingewikkeld. En het komt volledig overeen wat ik vind. Alleen lees jij door een bril die alle innerlijke bevinding uitsluit.

Waar leid je dat uit af?

[Posthoorn]

Oneens. Er is geen verschil tussen verzekering van de wedergeboorte en verzekering van de volharding. Die zijn één en hetzelfde. Ik ben heel benieuwd naar een oude gereformeerde bron die daar een verschil in maakt.

Het gaat hier ook niet over de verzekering van de wedergeboorte. Het gaat over het komen tot Christus, het geloof in Hem.

Dat kan niet worden gescheiden van de wedergeboorte.

Nee, klopt. Maar het gaat hier niet over de verzekering van de wedergeboorte. Het geloof brengt zijn eigen zekerheid mee, hoewel in de gelovige twijfel kan zijn. Maar dat is heel wat anders dan de bijzondere openbaring waar de DL het over hebben. Jij wilt dat graag als hetzelfde beschouwen, want dan zou je een sterke troef hebben tegen degenen die wél een openbaring van Christus aan de ziel voorstaan. Maar nogmaals, hoewel hetzelfde woord gebruikt wordt (je kunt er trouwens allerlei andere benamingen aan geven), het gaat om iets anders.

[J.C. Philpot]

Ik blijf er bij dat het ware geloof, meer is dan een conclusie. Dhr. Van Staverden zei vandaag nog in het RD: ik vraag aan bewoners vaak of ze in hun leven een sprekend God hebben gekend. En dat is nu het geheim van het ware geloof. Jezus zegt: Mijn schapen horen Mijn stem, en Ik ken dezelve, en zij volgen Mij. Een ware gelovige heeft die stem van Christus gehoord in zijn ziel.