DDD schreef: ↑Gisteren, 12:32

Johann Gottfried Walther schreef: ↑Gisteren, 12:26 Ik merk dat veel mensen geen tijd hebben.
En pas ook wel bespreekbaar gemaakt dat ik soms eenzaam ben, en ene week zie ik in 4 dagen 3x mensen die op bezoek komen of waar ik op bezoek kom, en dan weer 3 weken niemand.

Maar ik merkte dat ze het niet direct door hadden, ik moest er best over uitweiden voor ze het echt door hadden.

Wat erg dat mensen dan zo slecht luisteren. Dat lijkt me heel pijnlijk. Want zo ingewikkeld is het probleem niet om uit te leggen, technisch gezien. Maar het is een kwetsbaar onderwerp.

Ik zou het echt afgrijselijk vinden om drie weken geen persoonlijke bezoeken af te leggen of bezoek te krijgen. Dan zou ik adviseren om toch op zoek te gaan naar aanvullende vriendschappen. Mijn ervaring is dat vooral gezinnen het fijn vinden als iemand regelmatig komt. Wel afhankelijk van de vraag of je ook werkelijk in de kinderen geïnteresseerd bent, wellicht.

Verder snap ik niet wat het nou voor tijd kost om bezoek te krijgen. Ik heb niet het idee dat zoiets in de gevallen die ik voor ogen heb meer dan een kwartier tijd kost. Koken moet je toch. Een paar keer een glas drinken extra regelen misschien (hoewel ik ook prima zelf wat kan pakken). Maar daar staat tegenover dat je ook even kunt helpen bij het afruimen van de tafel of een spelletje doet met de kinderen zodat de ouders zelf even vrij hebben.

En als ouders hoor je nog eens wat. Want als je de hele week bij elkaar in huis bent, is het moeilijk om een juist moment te vinden om te vragen hoe het met iemand gaat. Maar als ik net kom binnenlopen, is dat een heel normale vraag en vaak is het ook een moment waarop iemand ook wel zin heeft om iets terug te zeggen.

Als dit voor jou ‘op bezoek komen’ is, ben je bij ons ook welkom. Zo verblijft mijn schoonmoeder ook regelmatig een week bij ons. Ze verblijft bij ons,doet haar ding en draait mee met het gezin.

@Maanenschijn:
Mooi dat je dit deelt. Ik heb het op mijn werk aan tafel ook nog besproken. Maar zou je zoiets niet bespreekbaar kunnen maken en iemand zelf op vaste momenten bij jou thuis laten komen? Zo ingewikkeld is dat verder niet als de rest van het gezin dat ook leuk vindt en tijd kost het ook niet veel, in mijn beleving, als iemand gewoon inschuift in het gezinsleven.

merel schreef: ↑Gisteren, 13:15

DDD schreef: ↑Gisteren, 12:32

Johann Gottfried Walther schreef: ↑Gisteren, 12:26 Ik merk dat veel mensen geen tijd hebben.
En pas ook wel bespreekbaar gemaakt dat ik soms eenzaam ben, en ene week zie ik in 4 dagen 3x mensen die op bezoek komen of waar ik op bezoek kom, en dan weer 3 weken niemand.

Maar ik merkte dat ze het niet direct door hadden, ik moest er best over uitweiden voor ze het echt door hadden.

Wat erg dat mensen dan zo slecht luisteren. Dat lijkt me heel pijnlijk. Want zo ingewikkeld is het probleem niet om uit te leggen, technisch gezien. Maar het is een kwetsbaar onderwerp.

Ik zou het echt afgrijselijk vinden om drie weken geen persoonlijke bezoeken af te leggen of bezoek te krijgen. Dan zou ik adviseren om toch op zoek te gaan naar aanvullende vriendschappen. Mijn ervaring is dat vooral gezinnen het fijn vinden als iemand regelmatig komt. Wel afhankelijk van de vraag of je ook werkelijk in de kinderen geïnteresseerd bent, wellicht.

Verder snap ik niet wat het nou voor tijd kost om bezoek te krijgen. Ik heb niet het idee dat zoiets in de gevallen die ik voor ogen heb meer dan een kwartier tijd kost. Koken moet je toch. Een paar keer een glas drinken extra regelen misschien (hoewel ik ook prima zelf wat kan pakken). Maar daar staat tegenover dat je ook even kunt helpen bij het afruimen van de tafel of een spelletje doet met de kinderen zodat de ouders zelf even vrij hebben.

En als ouders hoor je nog eens wat. Want als je de hele week bij elkaar in huis bent, is het moeilijk om een juist moment te vinden om te vragen hoe het met iemand gaat. Maar als ik net kom binnenlopen, is dat een heel normale vraag en vaak is het ook een moment waarop iemand ook wel zin heeft om iets terug te zeggen.

Als dit voor jou ‘op bezoek komen’ is, ben je bij ons ook welkom. Zo verblijft mijn schoonmoeder ook regelmatig een week bij ons. Ze verblijft bij ons,doet haar ding en draait mee met het gezin.

Dat bedoel ik dus. Je bent er als alleenstaande ook zelf bij in hoeverre je een gezin 'belast' met je bezoek. Maar mijn ervaring is dat je echt geen hoge eisen hoeft te stellen om het voor mensen toch waardevol te maken dat je op bezoek komt.

Ik zou zeggen: vraag eens aan de kerkenraad of er iemand is in de gemeente die bij jullie gezin past en waar je allebei blij van kunnen worden. Je kunt een groot verschil maken, ook voor je eigen gezin. Want ik weet dat in gezinnen waar ik kom ook de kinderen het fijn vinden als ik kom en graag hun verhaal doen, en ik ben heus geen pedagogisch wonder. Alles wat daarvoor nodig is, is dat je in andere mensen geïnteresseerd bent.

Maar nu ga ik nog eens proberen te werken. Want dit onderwerp raakt me natuurlijk maar ik moet soms ook wat doen.

Jouw idee is nobel, maar dat doe ik liever niet. In onze gemeenten zitten een paar vrijgezelle mensen die ik liever niet over de vloer zou hebben. Ik begreep dat men de Bijbelkring net hen al zwaar vindt en die is eens in de zes weken.

Ik vind dit een waardevol onderwerp.
En tegelijk voel ik me wat onhandig om er iets over te zeggen; ik ben zelf getrouwd. Maar ik waag het erop.

Ik wil vanuit gemeente-zijn iets delen (3 gemeentes waar ik ooit lid van was)

Er zíjn gemeenten die echt als familie hebben leren functioneren. Niet als een verzameling losse gezinnen waar een alleenstaande af en toe mag aanschuiven, maar als één geheel. Waar jong en oud, getrouwd en ongetrouwd, vanzelfsprekend door elkaar heen leven. Bijvoorbeeld doordat er wekelijks huiskringen zijn in de wijk waar je woont. Dat verbindt.

Ik heb een baptistengemeente meegemaakt die sterk gezinsgericht was. Daar draaide veel om huwelijk en opvoeding. Ik hoorde daar iemand zeggen dat hij zich toch aan de rand voelde staan, ondanks alle aandacht en goede wil. Er waren nauwelijks ouderen vooral jonge gezinnen. Als een gemeente sterk rond het gezin is georganiseerd, kan dat echt moeilijk worden.

Maar ik heb ook een gemeente gezien waar alle generaties aanwezig waren. Waar mensen na de dienst bleven, samen koffie dronken, napraatten over de preek en over hun week. Daar was iemand niet in de eerste plaats “single”, “gezin” of “oud”, maar broeder of zuster. Daar zit ik nu.

Dat haalt de pijn van alleen-zijn niet weg. Maar het maakt verschil of je structureel alleen naar huis gaat, of dat er ruimte is om te blijven en samen te zijn. Ik zie daar ook iets heel praktisch: er rouleert een lijst waarop mensen kunnen aangeven dat ze openstaan voor contact. Mensen die graag gezelschap willen, en mensen die hun huis openzetten. Dan kan het zomaar gebeuren dat iemand die alleen is, juist zelf kookt en anderen uitnodigt. Het is wederkerig.

Misschien is dat wel een tip voor kerkenraden: maak zo’n lijst. Maak ruimte. Structureel. Ik geloof vast dat er ook in de reformatorische wereld gemeenten zijn die als familie functioneren. En dat gun ik iedere alleenstaande.

En als je een keer een koffietje wilt doen... je bent hier welkom

Ook weer een mooi bericht, Arja.

merel schreef: ↑Gisteren, 13:34 Jouw idee is nobel, maar dat doe ik liever niet. In onze gemeenten zitten een paar vrijgezelle mensen die ik liever niet over de vloer zou hebben. Ik begreep dat men de Bijbelkring net hen al zwaar vindt en die is eens in de zes weken.

Dat is natuurlijk ook een terecht punt. Soms is het gebrek aan vriendschappen ook wel echt gerelateerd aan eigen karakter of keuzes. Vriendschappen moeten ook spontaan groeien, dat is het beste. En als iemand dat niet voldoende lukt, is het ook goed om daar zelf voor in therapie te gaan. Dat zijn geen problemen die op het bordje liggen van de andere leden van de gemeente.

Het is zeker niet altijd een keus.
Wel vind ik dat er 2 kanten zijn.
Het is ook niet een kwestie van afwachten totdat er iemand op het pad komt, de "middelen" kunnen ook waargenomen worden, denk aan datingsites, die zijn er ook specifiek voor christenen of allerlei andere bijeenkomsten specifiek voor singles. Ik denk niet dat dat op de zaken vooruitlopen is maar dat dat ook geoorloofde middelen kunnen zijn.

Maar het kan zeker gebeuren dat ook dat niet lukt en iemand eenzaam kan zijn daarin en dat kan heel moeilijk zijn en mag pastoraal ook wel zorg voor zijn en niet alleen met grapjes dat iemand alleen over blijft.

Johann Gottfried Walther schreef: ↑Gisteren, 09:32
Hoe moeilijk ook het kan dat de HEERE God iemand geen of nog geen echtgenoot geeft. Hoe kan dit dan louter een keuze zijn?
Wordt er ook niet te vaak vergeten welk leed achter het alleenstaand zijn kan zitten?

Ligt er aan wat de reikwijdte van ‘geeft’ voor jou betekent.

DDD schreef: ↑Gisteren, 10:28 Wat betreft het laatste: ik let er altijd op, maar ik heb het idee dat er tegenwoordig meer dominees zijn die hebben bedacht dat alleenstaanden ook geen kinderen hebben en daar verdriet van kunnen hebben.

Het viel mij dertig jaar geleden niet op dat daar afzonderlijk voor gebeden werd. Het ging meestal over kinderloze echtparen. Maar ik heb het idee dat dat in de GG wel veel beter op het netvlies is, en dat de inperking tot echtparen vaak niet gebruikt wordt, of dat het zelfs allebei genoemd wordt.

Ik vind eerlijk gezegd ook: er zijn zoveel soorten kruisen. We moeten niet van de dominee vragen om die van onszelf enorm uit te vergroten, want op die manier ben je nooit meer uitgebeden, en in de kerk sticht dat niet.

Het valt mij ook op dat er meer aandacht voor bij predikanten, zowel onze eigen predikant als ook de predikant van CGK Renswoude hoor ik het regelmatig aanhalen in zowel het gebed als de prediking. Persoonlijk vind ik de zondagen en feestdagen vaak niet fijn om door te brengen, ondanks dat ik uit een groot gezin kom en best wel een netwerk van vrienden en kennissen heb voel ik me vaak ledig en ook eenzaam op zulke dagen.

Waardoor komt dat?

Ik meen dat ik dat vaker heb gelezen en ik schrik daar toch weer van. Het lijkt me dan ook de taak van de dominee om daar bij de behandeling van het sabbatsgebod bij stil te staan.

De rustdag is gemaakt voor de mens, niet de mens voor de rustdag. Dus als er culturele gewoonten zijn die er voor zorgen dat voor een deel van de gemeenteleden de zondag geen fijne dag is, dan moet dat in de prediking aan de orde komen, mijns inziens.

Bij ons in de kerk is dat in ieder geval lastig voorstelbaar. Er zijn veel gemeenteleden die gastvrij zijn.

Dat is ook persoonlijk.
Toen ik nog alleen was tot mijn. 37ste vond ik een zondag met enkel twee keer kerkgang prima en verveelde me geen moment en voelde me ook niet alleen.

Bertiel schreef: ↑Gisteren, 21:53 Dat is ook persoonlijk.
Toen ik nog alleen was tot mijn. 37ste vond ik een zondag met enkel twee keer kerkgang prima en verveelde me geen moment en voelde me ook niet alleen.

Herkenbaar, hoewel ik wat jonger was. Ik vond het heerlijk om regelmatig een zondag alleen te zijn. Vanuit de gemeente en vrienden kreeg ik genoeg uitnodigingen. De uitnodiging van oudere afslaan vond ik wel wat lastig. Je weet namelijk niet of zij eenzaam zijn en hopen dat de uitnodiging in beide behoefte voorziet.

Ik vind zondagen wel echt lang duren, en ik heb zeker wel vrienden en kennissen maar die zijn vaak getrouwd en hebben vaak kinderen, en zijn vaak druk.

Johann Gottfried Walther schreef: ↑Gisteren, 22:29 Ik vind zondagen wel echt lang duren, en ik heb zeker wel vrienden en kennissen maar die zijn vaak getrouwd en hebben vaak kinderen, en zijn vaak druk.

Ook dat snap ik. Nu vind ik het heerlijk om zondag met alleen her gezin te zijn. Dit topic is heel nuttig om te reflecteren op hoe wij omgaan met vrijgezellen vrienden en familieleden. Onbewust neem ik hoe ik vrijgezel zijn ervaarde als uitgangspunt.