Henk J schreef: ↑Vandaag, 08:42

Konijntje schreef: ↑Gisteren, 20:30 Ik heb die starheid van de gereformeerde gezindte nooit zo goed begrepen. Is het daarom ook niet dat er zo veel kerkverbanden in de reformatorische gezindte zijn? Geen ruimte voor anderen? Ik sta voluit achter de gereformeerde dogmatiek, maar tegelijkertijd ga ik ook het gesprek aan met mensen uit andere kerkverbanden en andere stromingen. Ook bezoek ik hun kerkdiensten in binnen- en buitenland. Zo heb ik genoten van het meerstemmig zingen in Tblisi, maar heb ik met verbazing gekeken naar de heiligenverering in Assisi.

Op ongeveer 18 jarige leeftijd ging ik voor het eerst kerkdiensten begeleiden in een verpleeghuis. Dat waren oecumenische diensten. Ik werd gevraagd door een jongen uit mijn zaalvoetbalteam, waarvan zijn vader in het verpleeghuis speelde. Mijn moeder had dat liever niet, want zij bestempelde dat als "roomse mist". Toch ben ik er gaan spelen en ik heb er nooit spijt van gehad. Ik heb geleerd van de breedte van de kerk en ik werd "als gergemmer" warm ontvangen door zowel de mannelijke pastoor als door de vrouwelijke predikant. Het merendeel van de patiënten en ouderen waren afkomstig uit de PKN. Voor de dienst speelde ik eigenlijk enkel psalmen en bekende liederen. Met regelmaat werd zachtjes meegezongen. Ik vergeet nooit meer die oude vrouw die met tranen in haar ogen zachtjes meezong uit de oude berijming: "Want Gij zijt mijn heil, o Heer; 'k Blijf U al den dag verwachten". Naderhand ben ik ook organist geweest/ geworden in andere kerken die niet behoren tot de gereformeerde gezindte.

Overigens stond er in de Gereformeerde Gemeente waar ik lid was een prachtig orgel. Er waren drie organisten. Je kwam er simpelweg niet tussen. Die drie organisten zijn tegenwoordig na vele jaren nog steeds organist. Ik ben daarom ook voorstander van een tijdelijke benoeming van een organist, zodat ook andere gemeenteleden de kans krijgen om organist te worden.

Of het star is weet ik niet maar ik zou er wel moeite mee hebben om eigen kerkdiensten te verzuimen om in de Rooms-katholieke kerk te kunnen spelen. Alleen voor 'erbij' zou ik nog weer anders vinden.
Tijdelijke benoemingen hebben ook zo hun voor en tegens, als drie organisten het orgel voor zichzelf houden is dat wel wat eigenwijs maar als er 1 moet verdwijnen omdat een ander ook een kans moet krijgen terwijl het niveau daarbij daalt zou dat te betreuren zijn.

Konijntje schreef: ↑Gisteren, 20:30 Ik heb die starheid van de gereformeerde gezindte nooit zo goed begrepen. Is het daarom ook niet dat er zo veel kerkverbanden in de reformatorische gezindte zijn? Geen ruimte voor anderen? Ik sta voluit achter de gereformeerde dogmatiek, maar tegelijkertijd ga ik ook het gesprek aan met mensen uit andere kerkverbanden en andere stromingen. Ook bezoek ik hun kerkdiensten in binnen- en buitenland. Zo heb ik genoten van het meerstemmig zingen in Tblisi, maar heb ik met verbazing gekeken naar de heiligenverering in Assisi.

Op ongeveer 18 jarige leeftijd ging ik voor het eerst kerkdiensten begeleiden in een verpleeghuis. Dat waren oecumenische diensten. Ik werd gevraagd door een jongen uit mijn zaalvoetbalteam, waarvan zijn vader in het verpleeghuis speelde. Mijn moeder had dat liever niet, want zij bestempelde dat als "roomse mist". Toch ben ik er gaan spelen en ik heb er nooit spijt van gehad. Ik heb geleerd van de breedte van de kerk en ik werd "als gergemmer" warm ontvangen door zowel de mannelijke pastoor als door de vrouwelijke predikant. Het merendeel van de patiënten en ouderen waren afkomstig uit de PKN. Voor de dienst speelde ik eigenlijk enkel psalmen en bekende liederen. Met regelmaat werd zachtjes meegezongen. Ik vergeet nooit meer die oude vrouw die met tranen in haar ogen zachtjes meezong uit de oude berijming: "Want Gij zijt mijn heil, o Heer; 'k Blijf U al den dag verwachten". Naderhand ben ik ook organist geweest/ geworden in andere kerken die niet behoren tot de gereformeerde gezindte.

(...)

Edelweiss schreef: ↑Vandaag, 14:39

Konijntje schreef: ↑Gisteren, 20:30 Ik heb die starheid van de gereformeerde gezindte nooit zo goed begrepen. Is het daarom ook niet dat er zo veel kerkverbanden in de reformatorische gezindte zijn? Geen ruimte voor anderen? Ik sta voluit achter de gereformeerde dogmatiek, maar tegelijkertijd ga ik ook het gesprek aan met mensen uit andere kerkverbanden en andere stromingen. Ook bezoek ik hun kerkdiensten in binnen- en buitenland. Zo heb ik genoten van het meerstemmig zingen in Tblisi, maar heb ik met verbazing gekeken naar de heiligenverering in Assisi.

Op ongeveer 18 jarige leeftijd ging ik voor het eerst kerkdiensten begeleiden in een verpleeghuis. Dat waren oecumenische diensten. Ik werd gevraagd door een jongen uit mijn zaalvoetbalteam, waarvan zijn vader in het verpleeghuis speelde. Mijn moeder had dat liever niet, want zij bestempelde dat als "roomse mist". Toch ben ik er gaan spelen en ik heb er nooit spijt van gehad. Ik heb geleerd van de breedte van de kerk en ik werd "als gergemmer" warm ontvangen door zowel de mannelijke pastoor als door de vrouwelijke predikant. Het merendeel van de patiënten en ouderen waren afkomstig uit de PKN. Voor de dienst speelde ik eigenlijk enkel psalmen en bekende liederen. Met regelmaat werd zachtjes meegezongen. Ik vergeet nooit meer die oude vrouw die met tranen in haar ogen zachtjes meezong uit de oude berijming: "Want Gij zijt mijn heil, o Heer; 'k Blijf U al den dag verwachten". Naderhand ben ik ook organist geweest/ geworden in andere kerken die niet behoren tot de gereformeerde gezindte.

(...)

Wat een mooie post, Konijntje. Ik moest direct aan onze organist denken.

Wij hebben een geweldige organist - klassiek opgeleid aan een conservatorium - die lid is bij ons maar die wij delen met de roomse kerk hier in het dorp. Die constructie was nieuw voor mij en bij onze kennismaking in deze gemeente na onze verhuizing vroeg ik hem hoe hij dit beleefde.
Hij verwees in zijn antwoord naar Maarten Luther's uitpraak 'Muziek is de grootste gave van God naast de theologie'. Hij zei: als ik met mijn spel mensen God kan laten loven, of zelfs voor het eerst in de kerk kan brengen, dan leidt God ze vanzelf naar de juiste weg.