J.C. Philpot schreef: ↑27 jan 2026, 10:54 (...)
Kerkgang en andere geloofspraktijken waren verplicht en ononderhandelbaar

Wat deze opmerking betreft: ik ben er niet van overtuigd dat je als je het aan je kinderen over gaat laten of ze mee gaan naar de kerk of niet, dat het dan wel goed zou komen.

Terwijl ze tegen hun zin aan hun haren meeslepen (even gechargeerd) een afkeer in de hand kan werken, waardoor het evenmin goed komt. Het lijkt me als ouder daarom een ongelofelijk moeilijke opgave om daar de juiste balans in te vinden.
Ik heb zoveel respect voor hen, die dit weten te bereiken en vraag mij af, of ik het zelf zou kunnen.

J.C. Philpot schreef: ↑27 jan 2026, 10:54 De nadruk lag sterk op het cognitief geloven, op kennis van de leer en de regels. Het affectieve aspect van het geloof, dus wat het persoonlijk voor mensen betekende, was nauwelijks zichtbaar.

Dit vind ik de grootste les uit het artikel. Ik hoop dat ouders meer en meer zullen zien, dan een doorleefd en uitgeleefd geloof nodig is, om kinderen op te voeden.

Mee eens. Ik merk dat in het missionaire/evangelisatiewerk ook.
Cognitieve overdracht werkt nauwelijks; veel belangrijker zijn de affectieve of attitudinale aspecten.

Tiberius schreef: ↑27 jan 2026, 11:16

J.C. Philpot schreef: ↑27 jan 2026, 10:54 De nadruk lag sterk op het cognitief geloven, op kennis van de leer en de regels. Het affectieve aspect van het geloof, dus wat het persoonlijk voor mensen betekende, was nauwelijks zichtbaar.

Dit vind ik de grootste les uit het artikel. Ik hoop dat ouders meer en meer zullen zien, dan een doorleefd en uitgeleefd geloof nodig is, om kinderen op te voeden.

Mee eens. Ik merk dat in het missionaire/evangelisatiewerk ook.
Cognitieve overdracht werkt nauwelijks; veel belangrijker zijn de affectieve of attitudinale aspecten.

En nu in Jip en Janneke taal ?

huisman schreef: ↑27 jan 2026, 11:35

Tiberius schreef: ↑27 jan 2026, 11:16

J.C. Philpot schreef: ↑27 jan 2026, 10:54 De nadruk lag sterk op het cognitief geloven, op kennis van de leer en de regels. Het affectieve aspect van het geloof, dus wat het persoonlijk voor mensen betekende, was nauwelijks zichtbaar.

Dit vind ik de grootste les uit het artikel. Ik hoop dat ouders meer en meer zullen zien, dan een doorleefd en uitgeleefd geloof nodig is, om kinderen op te voeden.

Mee eens. Ik merk dat in het missionaire/evangelisatiewerk ook.
Cognitieve overdracht werkt nauwelijks; veel belangrijker zijn de affectieve of attitudinale aspecten.

En nu in Jip en Janneke taal ?

Hoofd, hart en handen.

Ik zou overigens de overdracht van Gods Woord, en de bijbelse leer niet willen relativeren. Dat is onverminderd belangrijk.

Mijn punt is dat dat niet op een koude en formele manier mag gebeuren. Kinderen moeten weten en merken dat hun ouders uit het evangelie van vrije genade leven, en dat dit een liefdedienst en hartezaak is.

Verder is het uiteindelijk Gods Geest die het Woord toepast, en overtuigd en overbuigd. Met louter onze tips en trucs gaan we het echt niet redden.

Edelweiss schreef: ↑27 jan 2026, 11:09

J.C. Philpot schreef: ↑27 jan 2026, 10:54 (...)
Kerkgang en andere geloofspraktijken waren verplicht en ononderhandelbaar

Wat deze opmerking betreft: ik ben er niet van overtuigd dat je als je het aan je kinderen over gaat laten of ze mee gaan naar de kerk of niet, dat het dan wel goed zou komen.

Terwijl ze tegen hun zin aan hun haren meeslepen (even gechargeerd) een afkeer in de hand kan werken, waardoor het evenmin goed komt. Het lijkt me als ouder daarom een ongelofelijk moeilijke opgave om daar de juiste balans in te vinden.
Ik heb zoveel respect voor hen, die dit weten te bereiken en vraag mij af, of ik het zelf zou kunnen.

In het artikel geeft de onderzoeker zelf het volgende antwoord op deze vraag: Dat in hun opvoeding geloofspraktijken absoluut verplicht waren, is voor de door u bevraagde jongeren een van de redenen waarom zij afhaakten. Mogen ouders kerkgang dan niet verplicht stellen?

„Zeker wel. Naar school gaan is evenmin facultatief. Maar het maakt wel uit hoe rigide je hierin bent. Onze zoon had ’s morgens weleens enorme buikpijn. Zodra vaststond dat hij die dag thuis mocht blijven, verdween de klacht als sneeuw voor de zon. Daar kun je als moeder boos over worden, je kunt het, als het een enkele keer gebeurt, ook wat luchtiger opnemen.

Ik weet van een kind dat een erge hekel had aan de manier van preken van de eigen dominee. Daarom gingen die ouders regelmatig in een naburige gemeente naar de kerk. Dan kun je zeggen: dat hoort niet. Maar je kunt de regels ook wat soepeler hanteren en bedenken wat voor de geloofsopvoeding van dít kind het beste is.”

J.C. Philpot schreef: ↑27 jan 2026, 10:54 De nadruk lag sterk op het cognitief geloven, op kennis van de leer en de regels. Het affectieve aspect van het geloof, dus wat het persoonlijk voor mensen betekende, was nauwelijks zichtbaar.

Dit vind ik de grootste les uit het artikel. Ik hoop dat ouders meer en meer zullen zien, dan een doorleefd en uitgeleefd geloof nodig is, om kinderen op te voeden.

Kerkgang en andere geloofspraktijken waren verplicht en ononderhandelbaar

Wat deze opmerking betreft: ik ben er niet van overtuigd dat je als je het aan je kinderen over gaat laten of ze mee gaan naar de kerk of niet, dat het dan wel goed zou komen.

Tot welke leeftijd zou je hen verplichten om mee te gaan?

merel schreef: ↑27 jan 2026, 12:19Tot welke leeftijd zou je hen verplichten om mee te gaan?

Moeilijke vraag. Ik denk zolang als het enigzins mogelijk is.

Vrouwke schreef: ↑27 jan 2026, 11:58

Edelweiss schreef: ↑27 jan 2026, 11:09

J.C. Philpot schreef: ↑27 jan 2026, 10:54 (...)
Kerkgang en andere geloofspraktijken waren verplicht en ononderhandelbaar

Wat deze opmerking betreft: ik ben er niet van overtuigd dat je als je het aan je kinderen over gaat laten of ze mee gaan naar de kerk of niet, dat het dan wel goed zou komen.

Terwijl ze tegen hun zin aan hun haren meeslepen (even gechargeerd) een afkeer in de hand kan werken, waardoor het evenmin goed komt. Het lijkt me als ouder daarom een ongelofelijk moeilijke opgave om daar de juiste balans in te vinden.
Ik heb zoveel respect voor hen, die dit weten te bereiken en vraag mij af, of ik het zelf zou kunnen.

In het artikel geeft de onderzoeker zelf het volgende antwoord op deze vraag: Dat in hun opvoeding geloofspraktijken absoluut verplicht waren, is voor de door u bevraagde jongeren een van de redenen waarom zij afhaakten. Mogen ouders kerkgang dan niet verplicht stellen?

„Zeker wel. Naar school gaan is evenmin facultatief. Maar het maakt wel uit hoe rigide je hierin bent. Onze zoon had ’s morgens weleens enorme buikpijn. Zodra vaststond dat hij die dag thuis mocht blijven, verdween de klacht als sneeuw voor de zon. Daar kun je als moeder boos over worden, je kunt het, als het een enkele keer gebeurt, ook wat luchtiger opnemen.

Ik weet van een kind dat een erge hekel had aan de manier van preken van de eigen dominee. Daarom gingen die ouders regelmatig in een naburige gemeente naar de kerk. Dan kun je zeggen: dat hoort niet. Maar je kunt de regels ook wat soepeler hanteren en bedenken wat voor de geloofsopvoeding van dít kind het beste is.”

Ah, dank je wel voor het delen. Wat een prettig nuchtere visie.

merel schreef: ↑27 jan 2026, 12:19

J.C. Philpot schreef: ↑27 jan 2026, 10:54 De nadruk lag sterk op het cognitief geloven, op kennis van de leer en de regels. Het affectieve aspect van het geloof, dus wat het persoonlijk voor mensen betekende, was nauwelijks zichtbaar.

Dit vind ik de grootste les uit het artikel. Ik hoop dat ouders meer en meer zullen zien, dan een doorleefd en uitgeleefd geloof nodig is, om kinderen op te voeden.

Kerkgang en andere geloofspraktijken waren verplicht en ononderhandelbaar

Wat deze opmerking betreft: ik ben er niet van overtuigd dat je als je het aan je kinderen over gaat laten of ze mee gaan naar de kerk of niet, dat het dan wel goed zou komen.

Tot welke leeftijd zou je hen verplichten om mee te gaan?

Eerlijk? Verplichten vind ik helemaal niet verstandig. Kijk, mijn jongste van 10 wil ook liever thuis blijven, dan zeg ik: we gaan met z'n allen. Dan wordt er ook niet moeilijk over gedaan.
Maar als mijn oudste pubers niet meer mee willen zal ik eerst zoeken naar de oorzaak. Samen kijken of we daar iets aan kunnen doen. Maar verplichten heeft in mijn omgeving tot nu toe alleen maar aversie opgeleverd.

Is het regelmatig ook niet zozeer de kerk maar het kerkvolk wat tegenstaat? Achterbaks gedrag, hypocriet (zondag in het zwarte pak maar door de week wil je geen zaken doen met ze) teleurgesteld in mensen?

Tja... we zijn zondaar tussen zondaren toch?
Hypocrieten en achterbaksen zijn gelukkig welkom in de kerk. En daar horen ze/we het Evangelie voor zondige mensen.

helma schreef: ↑27 jan 2026, 18:49 Tja... we zijn zondaar tussen zondaren toch?
Hypocrieten en achterbaksen zijn gelukkig welkom in de kerk. En daar horen ze/we het Evangelie voor zondige mensen.

Ik zeg toch niet dat je dan niet welkom bent? Ik zeg alleen dat jongeren door zulk gedrag sneller afhaken. Als je keer op keer teleurgesteld wordt door kerkgangers heb je er geen zin meer in om je tussen deze mensen te bewegen. Ik merk dat dit heel erg leeft bij jongeren. Ze zijn wel bezig met geloven maar voelen zich niet thuis in de kerk. Door heel veel verschillende oorzaken, waarvan dit toch wel een vaak gehoorde is.

Maar ook jongeren moeten leren dat de kerk er niet is voor heiligen.


Ik weet van een predikant die vroeger tegen zijn vader zei: ik ga niet meer naar de kerk. Het is er een zootje.
En zijn vader zei: ik ga wel naar de kerk omdat God het nog altijd uithoudt met dat zootje.

helma schreef: ↑27 jan 2026, 19:04 Maar ook jongeren moeten leren dat de kerk er niet is voor heiligen.


Ik weet van een predikant die vroeger tegen zijn vader zei: ik ga niet meer naar de kerk. Het is er een zootje.
En zijn vader zei: ik ga wel naar de kerk omdat God het nog altijd uithoudt met dat zootje.

Ik denk dat kerkgangers vooral moeten leren dat hun gedrag de oorzaak kan zijn van kerkverlating, laten we vooral kritisch naar onszelf kijken om jongeren bij de kerk te houden.

helma schreef: ↑27 jan 2026, 19:04Ik weet van een predikant die vroeger tegen zijn vader zei: ik ga niet meer naar de kerk. Het is er een zootje.
En zijn vader zei: ik ga wel naar de kerk omdat God het nog altijd uithoudt met dat zootje.

Niet elke vader kan dat.