Bertiel schreef: ↑27 apr 2026, 09:56 minimaal.
zeker als je voorbereiding op bezoeken etc meerekend, het denkwerk in de nacht om alles te verwerken, etc. etc.
En ook voor de gezinnen, niet naast papa in de kerk, alleen als moeder de kinderen op bed leggen, vlug eten. etc.

Gemiddeld. Spijker op z'n kop dat je ook (nachtelijk) denkwerk meetelt, dat is wel een onderschatte factor, denk ik. In de zomerperiode ligt het aantal uren vaak lager. De winterperiode kan pieken geven naar 20 uur per week (met een feestelijke piek in de maand april door decoratiebijeenkomsten )

Ik ben ooit eens verkozen tot liefste moeder van ons dorp. Pontificaal op de voorkant van het plaatselijk Sufferdje.
Dat had van mij niet gehoeven, zeker het moederzijn is geen baantje om iets mee te zijn. En het is allemaal liefdewerk. En ik heb het ook altijd als roeping ervaren.
Toch voelde het voor mij als een groot geschenk omdat mijn kinderen mij aangedragen hadden. Dat alleen al voelde voor mij als een lintje.
Het was juist in een periode dat ik door anderen in onze gemeenschap 'opzij' gezet was. Er nogal wat hatelijkheid over me heen kwam.
Het was ook een soort helend ofzo.

(En natuurlijk vinden alle kinderen hun eigen moeder het liefste, dus in die zin is het ook niet iets om trots op te worden. Maar het gaf mij (naast enige verlegenheid) wel een gevoel van blijdschap en dankbaarheid)

merel schreef: ↑27 apr 2026, 10:13

Bertiel schreef: ↑27 apr 2026, 09:56
En ook voor de gezinnen, niet naast papa in de kerk, alleen als moeder de kinderen op bed leggen, vlug eten. etc.

En dat is een opoffering? Ik schiet eerlijk gezegd hierover in de lach.

Vraag het na aan vrouwen en kinderen van ambtsdragers

Ik heb er ook niets mee en heb mijn man dit jaar weer heel duidelijk gezegd dat ze dit voor mij echt nooit moeten aanvragen. Ik zou het vreselijk vinden.

Bertiel schreef: ↑27 apr 2026, 10:28

merel schreef: ↑27 apr 2026, 10:13

Bertiel schreef: ↑27 apr 2026, 09:56
En ook voor de gezinnen, niet naast papa in de kerk, alleen als moeder de kinderen op bed leggen, vlug eten. etc.

En dat is een opoffering? Ik schiet eerlijk gezegd hierover in de lach.

Vraag het na aan vrouwen en kinderen van ambtsdragers

Als het alleen die 2 dingen zouden zijn moet ik er ook over lachen
Mij lijkt de avonden weg erger, als je kinderen ouder worden ben je al zo weinig als gezin thuis.
Daarom vind ik het ook zo mooi dat kerkeraadsleden ook een maximaal termijn hebben bij ons. Is nog steeds een vrij lange periode maar in onze gergem was het bijna alleen om gezondheidsredenen, verhuizing of overlijden dat je ermee stopte.

Bertiel schreef: ↑27 apr 2026, 09:52 Gezien de moeite die het op veel plaatsen kost om ambten te vervullen helemaal niet vreemd.
Mensen hebben niet vaak een idee van hoeveel tijd het ambtelijke leven kost.

Ik plaats hier wel een kanttekening bij:
Het kost moeite om ambten te vervullen met mensen die in hun straatje passen. Ik heb mensen gezien die capabel waren, maar niet paste in hun straatje. Ze kwamen niet op het lijstje. De groslijst is al een selectie, daarmee gaat een kerkenraad al op de stoel van God zitten.

CvdW schreef: ↑27 apr 2026, 15:37

Bertiel schreef: ↑27 apr 2026, 09:52 Gezien de moeite die het op veel plaatsen kost om ambten te vervullen helemaal niet vreemd.
Mensen hebben niet vaak een idee van hoeveel tijd het ambtelijke leven kost.

Ik plaats hier wel een kanttekening bij:
Het kost moeite om ambten te vervullen met mensen die in hun straatje passen. Ik heb mensen gezien die capabel waren, maar niet paste in hun straatje. Ze kwamen niet op het lijstje. De groslijst is al een selectie, daarmee gaat een kerkenraad al op de stoel van God zitten.

Dat is echt niet overal zo. Bij ons is het echt moeilijk om in de ambten te voorzien. Kleine gemeente (en helaas ook weinig avondmaalgangers. Ik ben van mening dat, zeker een ouderling, dat wel moet zijn) Dan blijft er een klein clubje over. Volgens mij mogen het ook geen vader/zoon en broer/zwager relaties zijn dus wordt het bij ons nog beperkter.

Bertiel schreef: ↑27 apr 2026, 10:28

merel schreef: ↑27 apr 2026, 10:13

Bertiel schreef: ↑27 apr 2026, 09:56
En ook voor de gezinnen, niet naast papa in de kerk, alleen als moeder de kinderen op bed leggen, vlug eten. etc.

En dat is een opoffering? Ik schiet eerlijk gezegd hierover in de lach.

Vraag het na aan vrouwen en kinderen van ambtsdragers

Dit valt voor mij onder klein leed. Het is zo groot als je (lees de moeder) het zelf maakt.

Eloesje schreef: ↑27 apr 2026, 10:33

Als het alleen die 2 dingen zouden zijn moet ik er ook over lachen
Mij lijkt de avonden weg erger, als je kinderen ouder worden ben je al zo weinig als gezin thuis.

Misschien ben ik daar te nuchter voor. Ik denk dat dat voor mij ook prima te handelen zou zijn.

Jouw mening

Bertiel schreef: ↑27 apr 2026, 18:48Jouw mening

Klopt, net zoals jij hier jouw mening deponeert

Nee. Ik heb deze klacht meer dan eens gehoord.
Je kan het bagatelliseren uiteraard.

Bertiel schreef: ↑27 apr 2026, 18:55 Nee. Ik heb deze klacht meer dan eens gehoord.
Je kan het bagatelliseren uiteraard.

Dat jij het weleens gehoord hebt, betekent niet dat dit de standaard ervaring is

Natuurlijk is het te handelen. Niemand zegt dat dat niet zo is. Maar dat wil niet zeggen dat het leuk is. Vooral niet als dat 4 tot 8 jaar lang is. Die pubertijd doe je niet even over. Dus dat is zeker wel een opoffering. (Maar om iemand daar nu een lintje voor te geven vind ik ook niet echt nodig.)

Eloesje schreef: ↑27 apr 2026, 19:02 Natuurlijk is het te handelen. Niemand zegt dat dat niet zo is. Maar dat wil niet zeggen dat het leuk is. Vooral niet als dat 4 tot 8 jaar lang is. Die pubertijd doe je niet even over. Dus dat is zeker wel een opoffering. (Maar om iemand daar nu een lintje voor te geven vind ik ook niet echt nodig.)

Klopt. Als het een aantal jaren niet in het leven past, stop je er toch mee?

Ik heb wel eens een ouderling horen zeggen dat het ambtswerk onderaan het prioriteitenlijstje behoort te staan. Bovenaan staat God, daarna gezin,werk en kerk. Als de eerste drie niet op rit zijn, moet je aan nummer 4 niet beginnen.

merel schreef: ↑27 apr 2026, 19:30

Eloesje schreef: ↑27 apr 2026, 19:02 Natuurlijk is het te handelen. Niemand zegt dat dat niet zo is. Maar dat wil niet zeggen dat het leuk is. Vooral niet als dat 4 tot 8 jaar lang is. Die pubertijd doe je niet even over. Dus dat is zeker wel een opoffering. (Maar om iemand daar nu een lintje voor te geven vind ik ook niet echt nodig.)

Klopt. Als het een aantal jaren niet in het leven past, stop je er toch mee?

Ik heb wel eens een ouderling horen zeggen dat het ambtswerk onderaan het prioriteitenlijstje behoort te staan. Bovenaan staat God, daarna gezin,werk en kerk. Als de eerste drie niet op rit zijn, moet je aan nummer 4 niet beginnen.

Helemaal eens en ook welkom in de weerbarstige praktijk.