KDD schreef: ↑06 mei 2026, 13:16Zal het wel zijn moet Christus aan ons geopenbaard worden door Woord en Geest. Daarom ben ik het met Dr. C. vd Sluijs eens dat je beter kan spreken over de bediening van genade dan over de aanbod van genade.

- Dat vind ik geen zuivere redenering. Begrippen moeten altijd goed worden onderscheiden. Niemand beweert dat het aanbod van genade alléén genoeg is om zalig te worden.
- De Bijbel spreekt over "de bediening der verzoening" (2 Kor. 5:18). Dit begrip heeft betrekking op de Evangelieprediking in een ruime zin. Het 'aanbod van genade' behoort tot die bediening der verzoening, maar betreft wel een specifiek aspect daarvan. Het feit dat het een aspect ervan is, maakt de term echter niet onjuist of overbodig.
- Bij het begrip 'aanbod van genade' gaat het specifiek om de nodiging van de hoorders van het Evangelie om tot Christus te komen en in Hem alles te ontvangen wat tot zaligheid nodig is. Het begrip 'aanbod' of 'aanbieden' is een term die al door de reformatoren in dit kader gebruikt werd. We vinden het bv. ook in de kanttekeningen van de SV. Zo'n begrip kunnen en mogen we niet lichtvaardig laten vallen of inruilen voor iets anders, wat dan bovendien niet hetzelfde betekent.

Eens. Ik ben wel benieuwd of je het eens bent met de analyse van Michaels over de bevestigingsdienst die aan de orde kwam in het GG-draadje.

In reformatorische kring wordt soms bezwaar gemaakt tegen de formulering aanbod van genade, omdat dit de indruk zou kunnen wekken dat de mens Jezus uit eigen kracht kan aannemen.
Dat gevaar bestaat. De Bijbel leert dat het geloof een gave van God is, die ons geopenbaard en geschonken wordt door Woord en Geest.

Anderzijds klinkt in de Schrift wel degelijk een ernstige roeping en bevel: “Gelooft het Evangelie”, “Bekeert u” en “neemt Zijn Woord aan” (Johannes 1:12; Markus 1:15; Handelingen 2:41).
Gods soevereiniteit én de verantwoordelijkheid van de mens vormen in de Schrift geen tegenstelling. Persoonlijk zou ik dit een dualiteit zonder tegenstelling noemen, al is het woord antinomie wellicht juister maar onbekender woord: twee waarheden die beide door God geopenbaard zijn en die wij met ons verstand niet volledig kunnen doorgronden.

De Bijbel leert zowel Gods soevereine genade als de volle verantwoordelijkheid van de mens. In reformatorische kring wordt dit vaak verbonden met “het wonder van genade”.
Daarmee bedoelt men dat een mens, die dood is in zonden, toch gaat geloven — niet door eigen kracht, maar doordat God hem levend maakt en gewillig maakt.
Het woord “wonder” benadrukt dat de bekering niet uit de mens verklaard kan worden, maar uitsluitend uit Gods vrije en krachtige genade. Daarbij wordt vaak gewezen op Efeze 2 en Psalm 110:3.

In de oudgereformeerde en bevindelijke prediking hoort men daarom geregeld uitdrukkingen als: “een eenzijdig Godswerk” of “een verloren zondaar die Christus mag omhelzen”.
Daarmee wordt bedoeld dat de mens werkelijk gelooft, maar dat zelfs dat geloof vrucht is van Gods genadewerk.
Tegelijk schuilt hier het gevaar in dat iemand zou kunnen concluderen: “Dan hoef ik niets te doen.” Daarom blijft het aanbod van genade en de oproep van het Evangelie onverminderd staan: “Bekeert u en gelooft het Evangelie.”
Deze spanning wordt ook wel als volgt verwoord: “Wat God beveelt, schenkt Hij ook aan Zijn volk door Zijn Geest.”

Wat is je punt, Michaels?