Bert Mulder schreef:

DWW schreef: Bert, hangt in zijn schrijven zeer duidelijk een standelijke heilsweg aan, beste Luther. Dat is echt geen misschientje, hoor. Hierin is hij een volgeling van ds. Kersten. Bert verafschuwd de stondelijke heilsleer der Reformatie, die Zonderling, PVS en ik, aanhangen en trachten te verdedigen.

nog even een enigszins verbaaste opmerking:
Vind het een beetje vreemd, dat op dit GerGem gezinde forum niemand tot de verdediging van Ds. Kersten, instument in Gods hand in de oprichting der Ger. Gem. springt.....

seuter schreef:Hoe vaak moet ik dit nog zeggen :
Wedergeboorte (van Gods zijde) begint met de EERSTE zaligmakende (soms kleine) werkingen in de ziel bearbeid door de Heilige Geest. De ziel (aan mensen zijde) merkt dit vaak NIET op als zijnde zaligmakend. Rechtvaardigmaking geschiedt veelal veel later in de tijd. Ook hier onderscheid in de daad van Gods zijde (welke dus door ons niet bewust beleefd wordt), maar ook aan mensenzijde gebeurt dit gelukkig tot ONeindig heil van zijn / haar eigen ziel, maar tot nut voor anderen (in de veirschaar der conciëntie). Tot houd je altijd discussie of er ook alleen algemene werkingen van de Heilige Geest zijn (foei, trouwens om dit te zeggen). God 3 eenig is een volmaakt Wezen en is nooit werkmeester van onheil. Onheilige zaken worden alleen door zondige mensen bedacht en beoefend.

DWW: Dit is de leer der afscheiding, c.q. ook de leer van ds. G.H. Kersten. Ik geloof zeker dat Kersten een kind en een knecht was, en dat dus zelfs zijn ondervonden geestelijke bevindingen zuiver waren. Maar zijn dogmatiek druist helaas wel in tegen de rechtvaardigingsleer van de apostel Paulus, en ook tegen die van de Reformartoren. Heeft Kersten dan geen goede en kostelijke dingen gezegd? Zeker wel, maar op deze zeer belangrijke punten is hij helaas een eigen theologische weg gegaan.

Bert Mulder schreef:

DWW schreef:

Bert Mulder schreef: Dan zijn we het toch niet eens. Want de levendmaking komt in logische orde voor het geloof en de rechtvaardigmaking.

Zie je nou dat jij de rechtvaardiging van de levendgemaakte zondaar leert, Bert....??
Want de Zoon des mensen is gekomen om te zoeken en zaligen dat alrede was levend gemaakt.

Dan ben ik maar een ketter. Maar ben met de apostel Paulus in goed gezelschap:

Romeinen 8 [vers 30] En die Hij te voren verordineerd heeft, dezen heeft Hij ook geroepen; en die Hij geroepen heeft, dezen heeft Hij ook gerechtvaardigd; en die Hij gerechtvaardigd heeft, dezen heeft Hij ook verheerlijkt.

DWW: Nee Bert, je moet niet boos, kwaad of verbitterd worden. Je mocht je eens laten opscherpen in de leer. Dat is geen schande, hoor. We zijn tenslotte allemaal maar leerjongens. Hoe lang heb ik in deze dingen niet gedwaald, en hoe dankbaar ben ik hen geweest die mijn dwalingen bij (God vandaan) gedurig vervloekt en verdoemt hebben, tot in de afgrond toe. Ik heb onlangs een artikel geschreven over deze tekst over Rom. 8:30. Misschien wil je de moeite eens nemen om het te lezen? Lees hier : http://www.dewoesteweg.nl/wp-content/up ... ers-30.pdf

Bert Mulder hangt noch de leer van ds. Kersten, noch die van zijn opponenten aan, maar gaat ervan uit dat de meeste uitverkorenen in hun jeugd (onbewust) wedergeboren worden.
Vandaar de onduidelijkheid in de discussie.

Afgewezen schreef:Bert Mulder hangt noch de leer van ds. Kersten, noch die van zijn opponenten aan, maar gaat ervan uit dat de meeste uitverkorenen in hun jeugd (onbewust) wedergeboren worden.
Vandaar de onduidelijkheid in de discussie.

Heb je dit van Bert Mulder zelf, of is het een gedachte?

Wilhelm schreef:Hier een citaat uit het leerzame boek van Ds C Harinck, "De rechtvaardigmaking", uit de serie "De Heilsorde"

Ds C Harinck schreef:
Een noodzakelijke correctie

Ik meen dat de manier waarop door een deel van de bevindelijk gereformeerden over de rechtvaardigmaking in de vierschaar der consciëntie gedacht wordt, correctie nodig heeft.

Wanneer we deze gedachten naast de Schrift en de opvattingen vanuit de Reformatie en de Nadere Reformatie leggen, zijn er naast overeenkomsten, toch zeer essentiële verschillen.
Allereerst is in de opvatting van de Reformatie en de Nadere Reformatie de vierschaarervaring niet samengeperst tot één bijzondere ervaring, het zogeheten
‘dodelijkst tijdsgewricht’.
De oprichting van de vierschaar staat bij hen aan het begin van de bekering als de zondaar overtuigd wordt van zonde.
Bij de puriteinen en de Schotse presbyterianen is dit eveneens het geval. Wanneer de bekende Thomas Boston over de twaalf slagen van het proces spreekt waardoor een zondaar van alles wordt afgesneden en ten slotte met Christus wordt verenigd, zegt hij dat bij de eerste slag een gerechtshof in het geweten van de mens wordt opgericht.

Zo wordt er door de Geest des Heeren, Die handelt als een Geest der dienstbaarheid, een gerechtshof opgericht in het binnenste van de mens, waar hij wordt aangeklaagd, beschuldigd en veroordeeld wegens het verbreken van de Wet van God.’(Th.. Boston. De viervoudige staat, 240.)

De oprichting van dit gerechtshof of vierschaar begint dus al direct bij de eerste slag. Het loopt bij Boston wel naar een hoogtepunt met de twaalfde slag, maar het begin is bij de eerste slag. Het is een proces dat via twaalf afsnijdingen verloopt.
Wanneer Comrie beschrijft hoe dat doorgaans geschiedt, begint hij bij de prediking.

Wat het eerste betreft: Hoe God de gedaagde zondaar voor Zijn vierschaar roept, menen wij dat zulks doorgaans geschiedt op de volgende wijze: God roept hem door middel van Zijn dienaars, die als Zijn gezanten en boden de zondaar in Gods Naam van Zijnentwege getrouwelijk bekendmaken, dat hij voor God schuldig en verdoemelijk staat wegens zijn aangeboren en dadelijke zonden. (A. Comrie, Eigenschappen, 27)

Hij noemt dit het eerste wat er gebeurt. In de getrouwe prediking wordt de mens schuldig gesteld voor God en als het ware voor Gods rechterstoel gedaagd. De Heilige Geest gebruikt deze prediking om de zondaar te overtuigen van zijn zonden en ellende. Hij wordt dan in zijn geweten geroepen om voor Gods vierschaar te verschijnen.

De ziel dus krachtig en innerlijk door Gods Woord en Geest geroepen zijnde, om voor Gods vierschaar te verschijnen en rekenschap te geven, wordt eindelijk genoodzaakt om voor God te verschijnen. (A. Comrie, Eigenschappen, 29)

Op die wijze begint de oprichting van de vierschaar der consciëntie. God richt Zijn vierschaar in het geweten van de zondaar op in de overtuiging van zonde. De zondaar krijgt te doen met God als Rechter, Die hij door zijn zonden heeft vertoornd. Hij moet voor God verschijnen en kan dit niet langer uitstellen. Hij komt daarop tot God als een beladene onder een zware last van zonden en ongerechtigheid; hij komt met schaamte, walging en verfoeiing van zichzelf.
De zondaar leert aanklagers en beschuldigers kennen, die hem veroordelen. Het is de Wet van God, die hem van gebod tot gebod leidt en schuldig verklaart. Het is zijn geweten, dat nu niet meer slaapt maar duidelijk spreekt en de zondaar aanklaagt. Het is de satan, die de zondaar pijnigt en aanklaagt met zijn bedreven zonden en tot wanhoop zoekt te brengen. De zondaar wordt daardoor in grote verlegenheid gebracht. Hij ziet zichzelf als een kind des toorns, die zich God straffen heeft waardig gemaakt. Hij billijkt God in Zijn rechtvaardigheid en zegt: ‘Heere, Gij Zijt rechtvaardig als U mij zou verdoemen, want ik ben Uw mond wederspannig geweest.’ Hij valt voor God op de knieën en smeekt zijn Rechter om genade.
In die verslagenheid maakt de Borg Jezus Zich door het Evangelie aan de zondaar bekend als een algenoegzame Borg en Zaligmaker.
Op de roepende stem van Jezus vlucht de veroordeelde mens tot Christus en legt al zijn schuld en ongerechtigheid op Hem. Hij vertrouwt zichzelf voor leven en sterven aan Christus toe.
De zondaar hoort de grote Rechter van hemel en aarde in het Evangelie op grond van Christus’ gerechtigheid een vrijsprekend vonnis uitspreken over ieder die in Christus gelooft. Gewoonlijk heeft de zondaar, die door de Wet, zijn geweten en satan wordt beschuldigd grote bekommering om dit genadevonnis aan te nemen.
De Heilige Geest overreedt hem daarom door de merktekenen van de rechtvaardigen en door een onmiddellijk getuigen door het Woord dat God hem in Christus heeft vrijgesproken van schuld en straf.
De vrijspraak wordt hem krachtig in de ziel afgekondigd.
Het geloof omhelst deze vrijspraak. Hierop geniet de zondaar grote vrede bij God door Jezus Christus.
Dit is de manier waarop Comrie en ook de andere bekende oudvaders over de rechtvaardigmaking in de vierschaar der consciëntie spreken.
Het beeld van een rechtbank staat model voor de bespreking van de rechtvaardigmaking.
De zondaar krijgt te doen met God als Rechter; de Wet, lijn geweten en de satan als aanklagers; de Heere Jezus leert hij kennen als Advocaat en Borg en er wordt een vrijspraak in zijn geweten afgekondigd.
Maar het wordt geen visionair gebeuren. Her speelt zich af in het geweten. Het wordt ook niet samengevat in één bijzondere ervaring of een dodelijk tijdsgewricht.
Het is een proces vanaf de overtuiging van zonden tot de omhelzing van de vrijspraak van het Evangelie. Het loopt wel naar een bepaalde climax toe, waar de zondaar God rechtvaardigt en Zijn straffen billijkt, maar het wordt niet alles samengevat in één aparte crisiservaring.

Zie ook : http://www.refoforum.nl/forum/viewtopic.php?f=21&t=6571

Goed om dit weer eens te lezen, Wilhelm.
Daar doelde ik ook op met mijn post in het topic Nieten en nullen, waar DIA helaas niet meer op ingegaan is. http://www.refoforum.nl/forum/viewtopic ... 30#p405730

Luther schreef:Goed om dit weer eens te lezen, Wilhelm.
Daar doelde ik ook op met mijn post in het topic Nieten en nullen, waar DIA helaas niet meer op ingegaan is. http://www.refoforum.nl/forum/viewtopic ... 30#p405730

Ik vind het een zeer verwarrend stuk.
De rechtvaardigmaking is een daad Gods, namelijk een vrijspraak in het oordeel Gods om de toegerekende gerechtigheid van Christus. En deze gebeurt wanneer de mens verenigd wordt met Christus (door Zijn Geest én het geloof), niet eerder en ook niet later. De rechtvaardigmaking is dan ook geen proces, evenals de levendmaking geen proces is. Beide zaken vallen samen.

De term 'rechtvaardiging in de consciëntie' is wel door sommige oudvaders gebruikt, maar niet op de manier waarop dat in dit stuk gebeurt als een proces dat reeds in het voorbereidend werk zou beginnen... Kortom: In dit stuk worden veel zaken door elkaar gegooid. Daarmee wordt de verwarring alleen maar groter.

Wilhelm schreef:Hier een citaat uit het leerzame boek van Ds C Harinck, "De rechtvaardigmaking", uit de serie "De Heilsorde"

Ds C Harinck schreef:
Een noodzakelijke correctie

De ziel dus krachtig en innerlijk (hier wordt bedoeld: de uitwendige roeping) door Gods Woord en Geest geroepen zijnde, om voor Gods vierschaar te verschijnen en rekenschap te geven, wordt eindelijk genoodzaakt om voor God te verschijnen. (A. Comrie, Eigenschappen, 29)
Hier begint de verwarring al mee, omdat alom geleerd wordt dat hier de levendmaking is.

Op die wijze begint de oprichting van de vierschaar der consciëntie. God richt Zijn vierschaar in het geweten van de zondaar op in de overtuiging van zonde. De zondaar krijgt te doen met God als Rechter, Die hij door zijn zonden heeft vertoornd. Hij moet voor God verschijnen en kan dit niet langer uitstellen. Hij komt daarop tot God als een beladene onder een zware last van zonden en ongerechtigheid; hij komt met schaamte, walging en verfoeiing van zichzelf.
De zondaar leert aanklagers en beschuldigers kennen, die hem veroordelen. Het is de Wet van God, die hem van gebod tot gebod leidt en schuldig verklaart. Het is zijn geweten, dat nu niet meer slaapt maar duidelijk spreekt en de zondaar aanklaagt. Het is de satan, die de zondaar pijnigt en aanklaagt met zijn bedreven zonden en tot wanhoop zoekt te brengen. De zondaar wordt daardoor in grote verlegenheid gebracht. Hij ziet zichzelf als een kind des toorns, die zich God straffen heeft waardig gemaakt. Hij billijkt God in Zijn rechtvaardigheid en zegt: ‘Heere, Gij Zijt rechtvaardig als U mij zou verdoemen, want ik ben Uw mond wederspannig geweest.’ Hij valt voor God op de knieën en smeekt zijn Rechter om genade.
In die verslagenheid maakt de Borg Jezus Zich door het Evangelie aan de zondaar bekend als een algenoegzame Borg en Zaligmaker.
(Nu volgt de inwendige roeping) Op de roepende stem van Jezus vlucht de veroordeelde mens tot Christus en legt al zijn schuld en ongerechtigheid op Hem. Hij vertrouwt zichzelf voor leven en sterven aan Christus toe.
De zondaar hoort de grote Rechter van hemel en aarde in het Evangelie op grond van Christus’ gerechtigheid een vrijsprekend vonnis uitspreken over ieder die in Christus gelooft.

Ds. C. Harinck mag zijn boek ook wel van een "zeer noodzakelijke correctie" voorzien.

Zonderling schreef:

Luther schreef:Goed om dit weer eens te lezen, Wilhelm.
Daar doelde ik ook op met mijn post in het topic Nieten en nullen, waar DIA helaas niet meer op ingegaan is. http://www.refoforum.nl/forum/viewtopic ... 30#p405730

Ik vind het een zeer verwarrend stuk.
De rechtvaardigmaking is een daad Gods, namelijk een vrijspraak in het oordeel Gods om de toegerekende gerechtigheid van Christus. En deze gebeurt wanneer de mens verenigd wordt met Christus (door Zijn Geest én het geloof), niet eerder en ook niet later. De rechtvaardigmaking is dan ook geen proces, evenals de levendmaking geen proces is. Beide zaken vallen samen.

De term 'rechtvaardiging in de consciëntie' is wel door sommige oudvaders gebruikt, maar niet op de manier waarop dat in dit stuk gebeurt als een proces dat reeds in het voorbereidend werk zou beginnen... Kortom: In dit stuk worden veel zaken door elkaar gegooid. Daarmee wordt de verwarring alleen maar groter.

Nou, ik vind het geenszins verwarrend, hoewel ik het met bovenstaande van jou ook eens ben.

Zonderling schreef:

Luther schreef:Goed om dit weer eens te lezen, Wilhelm.
Daar doelde ik ook op met mijn post in het topic Nieten en nullen, waar DIA helaas niet meer op ingegaan is. http://www.refoforum.nl/forum/viewtopic ... 30#p405730

Ik vind het een zeer verwarrend stuk.
De rechtvaardigmaking is een daad Gods, namelijk een vrijspraak in het oordeel Gods om de toegerekende gerechtigheid van Christus. En deze gebeurt wanneer de mens verenigd wordt met Christus (door Zijn Geest én het geloof), niet eerder en ook niet later. De rechtvaardigmaking is dan ook geen proces, evenals de levendmaking geen proces is. Beide zaken vallen samen.

De term 'rechtvaardiging in de consciëntie' is wel door sommige oudvaders gebruikt, maar niet op de manier waarop dat in dit stuk gebeurt als een proces dat reeds in het voorbereidend werk zou beginnen... Kortom: In dit stuk worden veel zaken door elkaar gegooid. Daarmee wordt de verwarring alleen maar groter.

Van harte mee eens, Z.

Luther schreef:

Zonderling schreef:

Luther schreef:Goed om dit weer eens te lezen, Wilhelm.
Daar doelde ik ook op met mijn post in het topic Nieten en nullen, waar DIA helaas niet meer op ingegaan is. http://www.refoforum.nl/forum/viewtopic ... 30#p405730

Ik vind het een zeer verwarrend stuk.
De rechtvaardigmaking is een daad Gods, namelijk een vrijspraak in het oordeel Gods om de toegerekende gerechtigheid van Christus. En deze gebeurt wanneer de mens verenigd wordt met Christus (door Zijn Geest én het geloof), niet eerder en ook niet later. De rechtvaardigmaking is dan ook geen proces, evenals de levendmaking geen proces is. Beide zaken vallen samen.

De term 'rechtvaardiging in de consciëntie' is wel door sommige oudvaders gebruikt, maar niet op de manier waarop dat in dit stuk gebeurt als een proces dat reeds in het voorbereidend werk zou beginnen... Kortom: In dit stuk worden veel zaken door elkaar gegooid. Daarmee wordt de verwarring alleen maar groter.

Nou, ik vind het geenszins verwarrend, hoewel ik het met bovenstaande van jou ook eens ben.

Ds Kersten spreekt in zijn Dogmatiek in de Orde des Heils bladzijde 65 deel 2 over de levendmakende, inwendige roeping met verwijstekst Joh 5:25. Volgorde is dan:
1.roeping-2.wedergeboorte(vallen saam)
3.geloof
4.rechtvaardigmaking
enz...

Deze leer/volgorde kan ik niet als vervloekt zien, komt mij logisch en helder voor.

Deze volgorde is ook juist wanneer het maar bijeen gehouden wordt.

pierre27 schreef:

Luther schreef:

Zonderling schreef:

Luther schreef:Goed om dit weer eens te lezen, Wilhelm.
Daar doelde ik ook op met mijn post in het topic Nieten en nullen, waar DIA helaas niet meer op ingegaan is. http://www.refoforum.nl/forum/viewtopic ... 30#p405730

Ik vind het een zeer verwarrend stuk.
De rechtvaardigmaking is een daad Gods, namelijk een vrijspraak in het oordeel Gods om de toegerekende gerechtigheid van Christus. En deze gebeurt wanneer de mens verenigd wordt met Christus (door Zijn Geest én het geloof), niet eerder en ook niet later. De rechtvaardigmaking is dan ook geen proces, evenals de levendmaking geen proces is. Beide zaken vallen samen.

De term 'rechtvaardiging in de consciëntie' is wel door sommige oudvaders gebruikt, maar niet op de manier waarop dat in dit stuk gebeurt als een proces dat reeds in het voorbereidend werk zou beginnen... Kortom: In dit stuk worden veel zaken door elkaar gegooid. Daarmee wordt de verwarring alleen maar groter.

Nou, ik vind het geenszins verwarrend, hoewel ik het met bovenstaande van jou ook eens ben.

Ds Kersten spreekt in zijn Dogmatiek in de Orde des Heils bladzijde 65 deel 2 over de levendmakende, inwendige roeping met verwijstekst Joh 5:25. Volgorde is dan:
1.roeping-2.wedergeboorte(vallen saam)
3.geloof
4.rechtvaardigmaking
enz...

Deze leer/volgorde kan ik niet als vervloekt zien, komt mij logisch en helder voor.

Wat jij niet weet, niet ziet, of wellicht aan voorbij gaat is dat, het volgens de theologie van ds. Kersten mogelijk was dat iemand inwendig geroepen was, waarbij hij Christus niet kent, maar door die roeping (=ontdekking) wel wedergeboren is, en bijv. 10 of 15 jaar later pas door een weg van recht gerechtvaardigd wordt, en daar Christus pas ontvangt door de beloftenissen des Evangeliums.

Kijk, dit hebben Christus en Zijn apostelen nooit geleerd, en de reformatoren ook niet. Zij leerden alles in een stonde, het zgn. uur der minne. Waarbij :
1. De Vader de zondaar tot de gemeenschap van Christus trekt, door de weg van Zijn recht(Joh. 6:44). Dit is de inwendige roeping.
2. De zondaar sterft aan de wet, en gaat verloren als in een punt des tijds
3. Christus openbaart Zich als Borg en Middelaar tot zaligheid door de beloftenissen.
4. De ziel wordt in Hem ingelijfd door het geloof, en ontvangt daardoor het nieuwe leven (wedergeboorte)
5. Al deze zaken in ene dodelijke stonde door het geloof, gewerkt door de H.Geest die de Schepper is van het geloof.
6. In dit licht moet je dus ook Romeinen 8:30 verstaan.

Ik hoop dat je de dwaling nu wat beter in gaat zien. Gods recht wordt middels de leer van Kersten omzeild en gebogen, en God is een zondaar al barmhartig alvorens die zondaar onder de toorn van God verloren is gegaan. God kan Zijn toorn en Zijn barmhartiheid niet vermengen. De wet verwekt toorn en doet een ziel verloren gaan, en het Evangelie de liefde Christi tot behoudenis. Tussen Gods eis tot betaling (=wet) en het evangelie, ligt Zijn heilige recht. Ik hoop dat je nu ziet dat deze leer een vermenging is van wet en evangelie. Onder de ontdekking der wet is bij Kersten een ziel al inwendig geroepen en (verondersteld) wedergeboren. Want, het zal wel moeten blijken een wedergeboorte geweest te zijn, gelet waar deze ontdekking op uit zal lopen.(verschrikkelijk, wat een theologie...!!) Maar Kersten vergat dat de wet niet uit het geloof is(Gal. 3:12), en dus de ontdekking die geestelijk uit de wet vloeit, een mens niet levend kunnen maken, lees Gal. 3:21. De wet maakt door de H.Geest wel de zonden levend, maar NIET de zondaar, Rom. 7:9.

Is dan de wet tegen de beloftenissen(=evangelie) Gods? Dat zij verre; want indien er een wet gegeven ware, die machtig was levend te maken, zo zou waarlijk de rechtvaardigheid(= vergeving der zonden) uit de wet zijn, Gal. 3:21.

Zoals je ziet, maakt de H.Geest door de ontdekking der wet een ziel dus niet levend, dat doet de H.Geest alleen door de beloftenissen des Evangeliums(Efeze 2:5 met kant.), nadat die ziel door recht verloren is gegaan. Want, de zoon des mensen is gekomen om te zoeken en zaligen dat verloren was.

DWW schreef:...Zoals je ziet, maakt de H.Geest door de ontdekking der wet een ziel dus niet levend, dat doet de H.Geest alleen door de beloftenissen des Evangeliums(Efeze 2:5 met kant.), wanneer die ziel door recht verloren is gegaan. Want, de zoon des mensen is gekomen om te zoeken en zaligen dat verloren was.

Ik heb de volgende vraag:

Hoe kan een mens nu, nadat hij ontdekt is aan de wet, levend gemaakt worden door de beloftenis van het Evangelie?
Er zijn er velen die ontdekt worden aan de wet en nochtans de beloftenis niet hebben verkregen.
Bovendien, met een belofte alleen kan een mens niet sterven.
Velen krijgen een belofte, maar gaan toch verloren.

Maar ik zal je wel verkeerd begrepen hebben.

Daar doelde ik ook op met mijn post in het topic Nieten en nullen, waar DIA helaas niet meer op ingegaan is. http://www.refoforum.nl/forum/viewtopic ... 30#p405730[/quote]

Ik vind het een zeer verwarrend stuk.
De rechtvaardigmaking is een daad Gods, namelijk een vrijspraak in het oordeel Gods om de toegerekende gerechtigheid van Christus. En deze gebeurt wanneer de mens verenigd wordt met Christus (door Zijn Geest én het geloof), niet eerder en ook niet later. De rechtvaardigmaking is dan ook geen proces, evenals de levendmaking geen proces is. Beide zaken vallen samen.

De term 'rechtvaardiging in de consciëntie' is wel door sommige oudvaders gebruikt, maar niet op de manier waarop dat in dit stuk gebeurt als een proces dat reeds in het voorbereidend werk zou beginnen... Kortom: In dit stuk worden veel zaken door elkaar gegooid. Daarmee wordt de verwarring alleen maar groter.[/quote]
Nou, ik vind het geenszins verwarrend, hoewel ik het met bovenstaande van jou ook eens ben.[/quote]


Ds Kersten spreekt in zijn Dogmatiek in de Orde des Heils bladzijde 65 deel 2 over de levendmakende, inwendige roeping met verwijstekst Joh 5:25. Volgorde is dan:
1.roeping-2.wedergeboorte(vallen saam)
3.geloof
4.rechtvaardigmaking
enz...

Deze leer/volgorde kan ik niet als vervloekt zien, komt mij logisch en helder voor.[/quote]
Wat jij niet weet, niet ziet, of wellicht aan voorbij gaat is dat, het volgens de theologie van ds. Kersten mogelijk was dat iemand inwendig geroepen was, waarbij hij Christus niet kent, maar door die roeping (=ontdekking) wel wedergeboren is, en bijv. 10 of 15 jaar later pas door een weg van recht gerechtvaardigd wordt, en daar Christus pas ontvangt door de beloftenissen des Evangeliums.

Kijk, dit hebben Christus en Zijn apostelen nooit geleerd, en de reformatoren ook niet. Zij leerden alles in een stonde, het zgn. uur der minne. Waarbij :
1. De Vader de zondaar tot de gemeenschap van Christus trekt, door de weg van Zijn recht(Joh. 6:44). Dit is de inwendige roeping.
2. De zondaar sterft aan de wet, en gaat verloren als in een punt des tijds
3. Christus openbaart Zich als Borg en Middelaar tot zaligheid door de beloftenissen.
4. De ziel wordt in Hem ingelijfd door het geloof, en ontvangt daardoor het nieuwe leven (wedergeboorte)
5. Al deze zaken in ene dodelijke stonde door het geloof, gewerkt door de H.Geest die de Schepper is van het geloof.
6. In dit licht moet je dus ook Romeinen 8:30 verstaan.

Ik hoop dat je de dwaling nu wat beter in gaat zien. Gods recht wordt middels de leer van Kersten omzeild en gebogen, en God is een zondaar al barmhartig alvorens die zondaar onder de toorn van God verloren is gegaan. God kan Zijn toorn en Zijn barmhartiheid niet vermengen. De wet verwekt toorn en doet een ziel verloren gaan, en het Evangelie de liefde Christi tot behoudenis. Tussen Gods eis tot betaling (=wet) en het evangelie, ligt Zijn heilige recht. Ik hoop dat je nu ziet dat deze leer een vermenging is van wet en evangelie. Onder de ontdekking der wet is bij Kersten een ziel al inwendig geroepen en (verondersteld) wedergeboren. Want, het zal wel moeten blijken een wedergeboorte geweest te zijn, gelet waar deze ontdekking op uit zal lopen.(verschrikkelijk, wat een theologie...!!) Maar Kersten vergat dat de wet niet uit het geloof is(Gal. 3:12), en dus de ontdekking die geestelijk uit de wet vloeit, een mens niet levend kunnen maken, lees Gal. 3:21. De wet maakt door de H.Geest wel de zonden levend, maar NIET de zondaar, Rom. 7:9.

Is dan de wet tegen de beloftenissen(=evangelie) Gods? Dat zij verre; want indien er een wet gegeven ware, die machtig was levend te maken, zo zou waarlijk de rechtvaardigheid(= vergeving der zonden) uit de wet zijn, Gal. 3:21.

Zoals je ziet, maakt de H.Geest door de ontdekking der wet een ziel dus niet levend, dat doet de H.Geest alleen door de beloftenissen des Evangeliums(Efeze 2:5 met kant.), nadat die ziel door recht verloren is gegaan. Want, de zoon des mensen is gekomen om te zoeken en zaligen dat verloren was.[/quote]


Geachte vriend,

In de voorstelling die jij geeft kan er een omzeilen gezien worden, toch komt deze uitleg(o.a.van Ds Kersten) die ik zondag aan zondag mag horen mij duidelijker en betrouwbaarder voor.
Wat mij wel bezig houdt is de uitleg bij zondag 7 en zondag 23 van de HC maar dat is off-topic.
Verders is het beeld van een klein kind/baby in een huisgezin wat zijn vader en moeder niet kent een helder beeld van een onbewust kind in het Goddelijk huisgezin, toen jij klein was DWW zorgde jouw vader en moeder voor jou, je kende hen niet en was alleen maar bezig met eten en drinken en de boel vervuilen. Wat een genade dat God dan ons niet wegstormd van voor Zijn aangezicht. Misschien houd ik dan teveel van de kleine kerkgeschiedenis met al de bekeeringsgeschiedenissen, dat zij zo maar ik waag het daar mede liever mee dan met wat ik regelmatig hier lees.

Verders wil ik het beeld verwerpen dat Ds Kersten een verondersteld wedergeboren zou geleerd hebben.

Pierre