@JGW: Ook tussen de psalmen 14 en 53 zit niet zoveel verschil.

memento schreef:

Wilhelm schreef:Want laten we wel wezen , velen bedriegen zich door dat "gewoon" geloven ..

En velen bedriegen zich, door "gewoon niet" te geloven. En dat zijn er in onze kringen véél meer, dan hen die op valse gronden "gewoon geloven".

De post waarop ik wilde reageren, is geloof ik verdwenen. Maar er zijn nog wel wat reacties overgebleven.
Theoloog schreef ergens (in eigen woorden samengevat): we moeten niet moeilijk doen, gewoon geloven, zo ging dat in de Bijbel ook, op één dag kwam iemand tot bekering.
Op zich heeft hij daar een punt: inderdaad kom je in de Bijbel nooit langdurige bekeringen tegen!
Maar door de hele kerkgeschiedenis heen zie je dat dit wel gebeurt. Een heel bekend voorbeeld is de bekering van Augustinus. Je gaat toch niet zeggen: de bekering van Augustinus was 'onzin', want het ging niet snel genoeg? Nee, blijkbaar werkt de Heilige Geest in andere tijden wel eens langzamer dan bijv. op de Pinksterdag en bij de stichting van nieuwe gemeenten.
Nu kun je natuurlijk stellen dat dit komt doordat de mensen kunstmatig in het donker gehouden worden o.i.d. Op zich geloof ik wel dat een verkeerde (te beperkte) Evangelieverkondiging debet is aan het gebrek aan geloof en doorbrekend geloof. Ook zou de kracht van het gebed wel eens onderschat kunnen worden, waar theoloog elders ook op wijst.
Anderzijds, als dat de gegeven situatie is, dat er bijv. veel zoekende mensen zijn met een geloof dat niet doorbreekt, wat de oorzaak daar ook van is, dan kun je dat niet forceren of overschreeuwen met 'je moet gewoon geloven' of 'ja, als je de beloften niet gelooft, dan kan God ook niks meer voor je doen'. Zouden de apostelen zo gedaan hebben?
Wie écht gelooft, weet dat ook, ervaart de blijdschap en de vrede. Jezelf voorhouden: ik geloof gewoon (lees: ik doe maar alsof ik geloof), werkt niet. Je bent nog even gebonden, blind en in het donker als daarvoor. Ook daarvoor heeft men dan een oplossing: je moet niets willen voelen, maar je moet gelóven. Ja, dat zal wel, maar een geloof waarbij er niks gebeurt (verlossing, vergeving, bevrijding) is toch echt niet het Bijbelse geloof. De mensen in het NT, om daar maar eens bij te blijven, waren blij toen ze tot geloof gekomen waren, zie de Moorman, de stokbewaarder, enz. En Paulus heeft het over een 'vrede die alle verstand te boven gaat'.
Terugkerend tot het topiconderwerp: doordat er zovelen zijn, die zoeken en tobben en geen doorbrekend geloof hebben, mede als gevolg van een magere Evangelieprediking, heeft zich een nieuw type preek ontwikkeld: de beschrijving van wat zoekende en tobbende mensen voelen en meemaken. Men gebruikt dan allerlei Bijbelse geschiedenissen, waarin men dit patroon meent te herkennen. En zo krijg je op den duur een heel andere Bijbel dan waarvoor deze bedoeld was...