vriend-en-metgezel schreef: ↑29 dec 2025, 15:49

Susan schreef: ↑29 dec 2025, 15:23 Ik ken deze man niet maar ik heb hier wel een mening over. Wat hier gebeurt zie ik niet als een neutraal gesprek, maar als gerichte benadering. De vragensteller kent de wereld waar deze meisjes uit komen, zegt hij. Hij weet waar de pijn zit, waar de gevoeligheden liggen, waar woorden raken. En precies dáár vraagt hij door, terwijl er het vastgelegd wordt. Dat maakt het geen gelijkwaardig gesprek.

Deze meisjes worden aangesproken op hun innerlijk, op geloof, twijfel, pijn, dingen die per definitie kwetsbaar zijn. De stap van gesprek naar gebed versterkt dat alleen maar. Bidden is geen neutrale handeling. Het vraagt overgave, vertrouwen, veiligheid. Dat je iemand laat napraten terwijl er gefilmd wordt, en dat vervolgens online zet, voelt voor mij als een vorm van geestelijke druk. Wat mij raakt: dit zijn jonge vrouwen met een concrete achtergrond, herkenbaar, vindbaar. Zomaar vastgelegd. Hun woorden worden content. Hun uitingen worden publiek bezit.

Nou, dat vind ik te ver gaan.
Of zijn het figuranten?

Bedankt voor je reactie! Ik herken het ongemak dat je benoemt… de meisjes worden vanuit 2 hoeken gefilmd (overigens onherkenbaar) tijdens een gesprek dat over hele tere onderwerpen gaat, worden erg gestuurd in hun reacties (er is geen gelijkwaardig gesprek) en tenslotte wordt hen een gebed ‘voorgesproken’, als oplossing voor hun geestelijke nood.

Tegelijkertijd staat deze evangelist hier (voor zover ik het kan beoordelen) met de beste intenties. Op zijn kanaal hoor ik eea over zijn (gergem) achtergrond en drive om het evangelie te delen. Er zijn dingen in zijn verhaal die respect oproepen. Maar ergens voel ik me er ook heel ongemakkelijk bij.

Ik vraag me af hoe deze meisjes thuis gekomen zijn. Zouden ze verteld hebben over hun ‘bekering’? Klopt het dat God het uitspreken van dit gebed van ons verwacht en dat veel mensen onbekeerd blijven omdat ze dit nooit (in eigen woorden) gebeden hebben?