Wim Anker schreef: ↑30 okt 2026, 12:40
Er staat nog een vraag aan mij open wat - in mijn ogen - seculier denken is. Dit n.a.v. van de volgende alinea uit een eerdere posting:
Wim Anker schreef:Veel epistels passen daarmee naadloos ook in het seculiere zingevingsprogramma's en in allerlei valse godsdiensten. (met name het werkverbond is erg in trek).
En, aan de vruchten kent men de boom. En dat is ook goed te zien op dit forum. Allerlei vraagstukken - pak de laatste week maar even erbij - worden beredeneerd vanuit het seculiere denken. De bijbel wordt in alles genuanceerd.
Misschien goed om te vermelden dat ik inderdaad heb gesteld dat allerlei vraagstukken, naar mijn bescheiden mening, worden beredeneerd vanuit seculier denken. Bij de verwijzing naar "pak de laatste week er maar even bij" doelde ik op de topics over de late abortussen weken en de "draagmoederschap" discussie.
Maar goed, hier MIJN definitie over seculier denken. Het gaat een stap verder dan de definitie van mijn broeder:
Ad Anker schreef:ets wat niet gebaseerd is op het geloof en/of de Bijbel. Dus hen die in al hun overwegingen en beslissingen zich niet laten leiden door God en Zijn Woord, zijn seculier.
Want deze definitie is m.i. nog voor tweeërlei uitleg vatbaar. Laat me dat toelichten:
Is christelijke denken:
A. Een ethiek van geoorloofdheid: wat mag ik doen? OF
B. Een ethiek van gehoorzaamheid: wat behoor ik te doen?
Bij A begint het met de eigen wensen, behoeften en doelstellingen. Vervolgens wordt onderzocht of de Bijbel ruimte biedt om deze te verwezenlijken. Hier is de Bijbel dan voornamelijk een begrenzing van het (geoorloofde) handelen. Bij B worden juist die wensen, behoeften en doelstellingen als eerste getoetst aan de Bijbel. De eerste vraag is dan niet of en hoe ik mijn verlangen mag verwezenlijken, maar wat de Bijbel zegt over hoe er er met de wensen, behoeften, doelstellingen omgegaan moet worden.
Dat is het verschil tussen het denken in de trant van "mag dat" en het onderzoeken wat God van ons vraagt. Beide echter laten zich, in al hun overwegingen en beslissingen zich leiden door Gods Woord. Bij de eerste is het gebondenheid, de Schrift is de kooi. Bij de tweede is het vrijheid, alles is geoorloofd maar niet alles is oorbaar.
Kenmerk hier van het christelijke denken - in tegenstelling tot seculier denken - is niet dat de mens zijn eigen wil probeert te realiseren zonder Gods geboden te overtreden, maar dat de eigen wil wordt verloochend en Gods wil zoekt.
Daar zit voor mij het spanningsveld. Ook wanneer iemand het handelen aan de Bijbel toetst, kan het uitgangspunt van het denken nog steeds bij de eigen wensen en behoeften liggen. De Bijbel bepaalt dan wel de grenzen van het handelen, maar niet noodzakelijk de richting van het denken.
En dat laatste noemde ik seculier denken. Niet omdat Gods Woord helemaal buiten beschouwing blijft, maar omdat de mens het vertrekpunt, middelpunt en uitgangspunt blijft.