Gedichten

-DIA-
Berichten: 34527
Lid geworden op: 03 okt 2008, 00:10

Re: Gedichten

Bericht door -DIA- »

Hendrikus schreef: ↑21 aug 2025, 08:20
-DIA- schreef: ↑21 aug 2025, 07:25

We besloten dan om het dichtwerk hier maar te delen...
Gedicht: In tegenspoed tevreden
Tekst: Willem Sluiter
Melodie: William Henry Monk

Hoe wordt gij dus beroerd, o zwakke mens,
omdat het hier niet gaat naar uwe wens?
Wie is er toch die bij de mensen leeft,
die 't alles naar zijn wil en wensen heeft?

Niet één voorwaar; al waar' 't ook dat het scheen
of hij 't geluk der wereld had alleen.
Meent niet dat gij 't hebt slechter dan de rest,
want ieder kent zijn eigen droefheid 't best.

Het waar' geluk is bij dezulke niet,
die nimmermeer beproefd werd met verdriet.
Ja, want er is geen meerder ongeluk
dan nooit te zijn bezocht met kruis en druk.

Al wie verheft naar boven zijn gemoed
en ziet alleen op 't eeuwig hemels goed,
die acht niet wat hij lijden moet op d' aard',
want 't is als niets (daar bij geleken) waard.

En zo gij daar uw harte mee versterkt,
dat Hij het al tot uwen besten werkt:
zo zult gij zijn tevreden met uw staat,
ook als het u nog eens zo kwalijk gaat.
Bedoeld is dus de melodie van Abide with me (Blijf bij mij, Heer)
Dat zag/hoorde ik ook, maar het leek me niet relevant om dit punt te vermelden hier te vermelden.
© -DIA- 33.999 || ©Dianthus »since 03.10.2008«
Gebruikersavatar
Hendrikus
Berichten: 17248
Lid geworden op: 10 apr 2004, 09:37

Re: Gedichten

Bericht door Hendrikus »

-DIA- schreef: ↑21 aug 2025, 08:52
Hendrikus schreef: ↑21 aug 2025, 08:20
-DIA- schreef: ↑21 aug 2025, 07:25

We besloten dan om het dichtwerk hier maar te delen...
Gedicht: In tegenspoed tevreden
Tekst: Willem Sluiter
Melodie: William Henry Monk

Hoe wordt gij dus beroerd, o zwakke mens,
omdat het hier niet gaat naar uwe wens?
Wie is er toch die bij de mensen leeft,
die 't alles naar zijn wil en wensen heeft?

Niet één voorwaar; al waar' 't ook dat het scheen
of hij 't geluk der wereld had alleen.
Meent niet dat gij 't hebt slechter dan de rest,
want ieder kent zijn eigen droefheid 't best.

Het waar' geluk is bij dezulke niet,
die nimmermeer beproefd werd met verdriet.
Ja, want er is geen meerder ongeluk
dan nooit te zijn bezocht met kruis en druk.

Al wie verheft naar boven zijn gemoed
en ziet alleen op 't eeuwig hemels goed,
die acht niet wat hij lijden moet op d' aard',
want 't is als niets (daar bij geleken) waard.

En zo gij daar uw harte mee versterkt,
dat Hij het al tot uwen besten werkt:
zo zult gij zijn tevreden met uw staat,
ook als het u nog eens zo kwalijk gaat.
Bedoeld is dus de melodie van Abide with me (Blijf bij mij, Heer)
Dat zag/hoorde ik ook, maar het leek me niet relevant om dit punt te vermelden hier te vermelden.
Mij wel ;)
~~Soli Deo Gloria~~
Iemand
Berichten: 169
Lid geworden op: 09 okt 2023, 17:56

Re: Gedichten

Bericht door Iemand »

Melanchthon (vertaald door J.J.L. ten Kate) schreef: Bloedt de wonde, vlijmt de smart,
'k blijf toch op genezing hopen;
waar' ook elke deur verspard,
eeuwig staat de toegang open
tot Gods hemel, tot Gods hart.

Waan niet dat mij God verstiet,
nu Hij mij zoveel doet lijden.
Liefde spaart de roede niet.
Als Hij ophoudt met kastijden,
zeg dan dat Hij mij verliet.

Niet in 't vreugdelicht alleen,
meest in tranen stroomt Gods zegen.
Zij versmelten 't hart van steen.
Levenwekkend stoomt de regen,
door de weke voren heen.

Wie de last des lijders woog,
heeft ook 's lijdens duur gemeten.
Duurt het lang en klimt het hoog,
Heere God, Gij moet het weten,
waar Uw hand gaat, reikt Uw oog.

Op Uw trouw, hoe bang het hijgt,
moet mijn hart zich nederleggen.
Als de wolk ter kimme stijgt,
heeft Uw wijsheid iets te zeggen.
Heer, Gij spreekt, Uw dienstknecht zwijgt.

Harde lessen geeft Gij mij,
maar ik heb ook veel te leren.
Lout'rend blaakt Uw medelij',
slechts 't onreine zal 't verteren.
Heer, Uw slaan is artsenij.

Wat ik hier niet kan verstaan,
zal ik namaals eens doorgronden.
Zalig, met de zegevaan,
overdekt met heldewonden,
tot Uw sabbat in te gaan.
Gebruikersavatar
J.C. Philpot
Berichten: 11279
Lid geworden op: 22 dec 2006, 15:08

Re: Gedichten

Bericht door J.C. Philpot »

Kan gezongen worden op de wijs van psalm 22.


1 Wie heeft op aard de prediking gehoord,
De prediking van ’t vleeschgeworden Woord,
Den Zoon van God, op Golgotha vermoord?
Wie durft gelooven?
Wie ziet in Hem Gods reddend’ arm, van Boven
Tot ons gestrekt?
Wie durft zijn kruis belijden?
Wiens hart zich in den Lijdenden verblijden,
Met smaad bedekt?

2 Een rijsje, dat zoo woest een storm bewoog,
Een wortel uit de aarde dor en droog,
Had geen gedaante of schoonheid in ons oog.
Als wij hem zagen,
Zoo was daar niets dat oogen kon behagen;
Hij was veracht,
De onwaardigste der menschen:
Wie durft zich Hem tot Zaligmaker wenschen?
Hij was veracht.

3 O Man van smart, dat ieder voor u kniel!
Gij droegt aldus de krankheid onzer ziel;
’t Was onze smart, die op uw schedel viel;
Ons overtreden
Heeft u verwond; om de ongerechtigheden,
Door ons begaan,
Zijt ge in dit leed gekomen:
De straf, die ons den vrede toe doet stroomen,
Die naamt gij aan.

4 ’t Is heil, wat uw verbrijzling ons verkondt;
Uw striemen zijn genezing onzer wond:
Wij dwaalden als verloren schapen rond,
Op eigen paden;
De Heer heeft u met onzen last beladen;
Gij hebt geboet;
Niet gij, slechts wij zijn schuldig;
Maar gij, gij stort gewillig en geduldig
Uw dierbaar bloed.

5 Gelijk een lam, dat stil ter slachtbank gaat,
Gelijk een schaap zich zwijgend scheren laat,
Zoo deedt ge uw mond niet open onder ’t kwaad,
U overkomen.
God heeft u uit het oordeel weggenomen,
Als ge elke toog
Zijns bekers hadt gedronken,
En ’t zondig volk gerechtigheid geschonken,
In ’s Heeren oog.

6 Toen was ’t volbracht! Volbracht voor zondaars, Heer,
Gij buigt het hoofd tot uwe ruste neer;
Geen oneer treft uw heilig lichaam meer,
Geen smaad der boozen;
En schoon m’ uw graf gesteld heeft bij godloozen,
God wreekt uw recht:
De liefde en eerbied dragen
Uw lijk van ’t kruis, en schreiende oogen zagen
Het weggelegd.

7 O Heiland, dus gefolterd voor mijn kwaad!
O Heilige, om mijn schande dus gesmaad!
Wat spruit er uit uw graf een heerlijk zaad
Van eeuwig leven!
Hoe veler ziel werd u van God gegeven
Voor de eeuwigheid,
Om de eeuwige eer te deelen,
U, die u tot een offer gaaft voor velen,
Bij Hem bereid!

8 ’t Verloste volk verheft tot u zijn hart,
Rechtvaardige, die zonde voor hen werd!
Het zegen al uw wonden, smaad en smart!
Gij hebt geleden
Voor snooden; gij voor vijanden gebeden.
Gij hebt gesmacht,
Moest Gods nabijheid derven,
Hun ziel ten troost in leven en in sterven;
Het is volbracht.

Ds. N. Beets
Man is nothing: he hath a free will to go to hell, but none to go to heaven, till God worketh in him to will and to do of His good pleasure.

George Whitefield
Gebruikersavatar
Hendrikus
Berichten: 17248
Lid geworden op: 10 apr 2004, 09:37

Re: Gedichten

Bericht door Hendrikus »

J.C. Philpot schreef: ↑20 jan 2026, 20:06 Kan gezongen worden op de wijs van psalm 22.

1 Wie heeft op aard de prediking gehoord,
....
Ds. N. Beets
In het Liedboek voor de kerken (1973 ) te vinden als lied 179, in de Hervormde bundel van 1938 als gezang 35, beide met de melodie van Johannes Gijsbertus Bastiaans, waarmee het lied vooral bekend is geworden.
In Weerklank (2016) staat een hertaling door de onlangs overleden Henk van 't Veld, met daarbij de melodie van Psalm 22.
De tekst is gebaseerd op Jesaja 53.
~~Soli Deo Gloria~~
Bertiel
Berichten: 7440
Lid geworden op: 14 sep 2018, 08:49

Re: Gedichten

Bericht door Bertiel »

ik mag iedere maand onze kerkelijke blad van een gedicht gezien. ik heb er hier voor de eerstvolgende 50 versies één gevonden.
Bedankt allen :D :D
Wien heb ik nevens U in den hemel? Nevens U lust mij ook niets op de aarde!
Bezwijkt mijn vlees en mijn hart, zo is God de Rotssteen mijns harten, en mijn Deel in eeuwigheid.

Gib dich zufrieden und sei stille
Gebruikersavatar
J.C. Philpot
Berichten: 11279
Lid geworden op: 22 dec 2006, 15:08

Re: Gedichten

Bericht door J.C. Philpot »

In diepten verzonken van leed en ellende,
Het hart in bedwelmende droomen verward,
Door prikkels van onrust, wier bron ik niet kende,
Gedreven, gefolterd tot eindlooze smart,
Heeft de aarde my lang in mijn dorheid gedragen,
In morrende wanhoop aan wereld en lot:
Een knagend verlangen verteerde mijn dagen,
Een woede van honger naar zielengenot!

Ik zocht het, ik riep wat dit hart zich verbeeldde,
In alles wat de aarde verlokkendst belooft;
In brandende driften, in bruischende weelde,
In Ridderverdienste, die 't maagdenhart rooft,
In palmen, gewassen voor wereldbedwingeren,
In zangen, bewonderd door 't luistrend gewelf....
Maar 't schaduwbeeld vluchtte voor d' indruk der vingeren;
't Was ijdelheid, ijdler dan de ijdelheid-zelf! -

In diepten des onheils verzonken, verloren,
Versmachtte mijn ziel naar den levenden God!
Maar ach! in de blindheid der zonde geboren,
Bleef rustlooze woeling mijn pijnigend lot!
Hoe zoude ook het schepsel zich nog onderwinden,
Den Schepper te zoeken in 't afgekeerd hert?
En waar is het licht, dat Hem weder doet vinden,
Wiens beeld door de zonde in ons uitgewischt werd?

Dat licht kan geen Heidensche wijsheid doen schijnen,
Geen stelsels, verganklijk als 't wegsnellend Thands,
Geen boeteverordning van Wet en Rabbijnen,
Geen eigengewillige dienst des Verstands....
O God des ontfermens! Gy zaagt op my neder,
En 'k werd tot een nieuwe bevatting herteeld!
In d' Eeniggeboren keert God tot ons weder,
In d' Eeniggeboren, Zijn uitgedrukt Beeld!

Die Een'ge.... Zijn hand heeft mijn oogen bestreken,
En 't hartenbewindsel des ongeloofs viel.
Ik zag Hem, ik gaf my! De hel is geweken;
De hemel ging op uit Uw woord in mijn ziel!
Ik zag Hem, beloofd aan den balling van Eden,
Als 't vlekkeloos Zaad der vernederde Vrouw;
Die 't dwangjuk der zonde te pletter zou treden,
Den kop van den Heldraak verbrijzelen zou!

Ik zag Hem, voorzegd in den stam der Hebreeuwen,
Uit Abrahams lenden, uit Koninklijk bloed,
Den Spruit, die volbloeid in de rijpheid der eeuwen,
Den scheidsmuur der Heidnen uit één storten doet!
Ik zag Hem, geschaduwd op Sions altaren,
In offer en wetboek van Horebs Verbond!
Ik zag Hem, den Godmensch, die 't Al moest verklaren,
Door Israëls Zienders aan 't aardrijk verkond!

Ik zag Hem, den Wortel van Davids geslachte,
Zijn Heer en zijn Koning, en tevens zijn Zoon!
Den God van den hemel, d' op aarde Verachte,
Geheiligd, verheerlijkt door lijden en hoon,
Mensch met ons geworden voor menschenbehoefte,
Voor mijne overtreding tot zonde gemaakt,
Geslagen, gesmaad door dolzinnig geboefte,
Aan 't vloekhout doorboord, van God zelven verzaakt!....

Mijn Redder, mijn Goël, mijn Zondenvernieler,
Mijn Meester, mijn Heiland, mijn Heer en mijn God!
Mijn Onheilverwinner, mijn Levensbezieler!
Gezegend, geheiligd, beslist is mijn lot!
Voor U wil ik strijden, voor U wil ik lijden,
Voor U wil ik de aarde doorgalmen van lof!
Aan U wil ik adem en levenskracht wijden,
Tot de Engel des levens my slake uit dit stof!

Zijt Gy, o mijn Koning! (Gy!) tot my gekomen?
Hebt Gy hem gezocht, die naar U niet en zag?
Zoo wasch my, zoo baad my in loutrende stroomen
Des Geestes, dien Ge uitzondt ten Vijftigsten dag!
Ja! stort in mijn aadren die kracht van gelooven,
Die hoogten ter neêr stort, en marmer verbreekt,
Die hemelvuur inroept en afdwingt van boven,
En ijskoude harten in liefdebrand steekt!

Ja! geef my te galmen met loven en danken,
In vlammenden ijver, in worstlenden moed,
In lieflijke psalmen, in dondrende klanken:
Vall' hemel en aarde voor Jesus te voet!

I. da Costa
Man is nothing: he hath a free will to go to hell, but none to go to heaven, till God worketh in him to will and to do of His good pleasure.

George Whitefield
DDD
Berichten: 36471
Lid geworden op: 11 jul 2012, 17:48

Re: Gedichten

Bericht door DDD »

Iemand schreef:
Melanchthon (vertaald door J.J.L. ten Kate) schreef: Bloedt de wonde, vlijmt de smart,
'k blijf toch op genezing hopen;
waar' ook elke deur verspard,
eeuwig staat de toegang open
tot Gods hemel, tot Gods hart.

Waan niet dat mij God verstiet,
nu Hij mij zoveel doet lijden.
Liefde spaart de roede niet.
Als Hij ophoudt met kastijden,
zeg dan dat Hij mij verliet.

Niet in 't vreugdelicht alleen,
meest in tranen stroomt Gods zegen.
Zij versmelten 't hart van steen.
Levenwekkend stoomt de regen,
door de weke voren heen.

Wie de last des lijders woog,
heeft ook 's lijdens duur gemeten.
Duurt het lang en klimt het hoog,
Heere God, Gij moet het weten,
waar Uw hand gaat, reikt Uw oog.

Op Uw trouw, hoe bang het hijgt,
moet mijn hart zich nederleggen.
Als de wolk ter kimme stijgt,
heeft Uw wijsheid iets te zeggen.
Heer, Gij spreekt, Uw dienstknecht zwijgt.

Harde lessen geeft Gij mij,
maar ik heb ook veel te leren.
Lout'rend blaakt Uw medelij',
slechts 't onreine zal 't verteren.
Heer, Uw slaan is artsenij.

Wat ik hier niet kan verstaan,
zal ik namaals eens doorgronden.
Zalig, met de zegevaan,
overdekt met heldewonden,
tot Uw sabbat in te gaan.
Wat een mooi gedicht.
Gebruikersavatar
Maanenschijn
Berichten: 6114
Lid geworden op: 01 jan 2016, 14:33

Re: Gedichten

Bericht door Maanenschijn »

Moederkerk (1)

Van doopwater omgeven
Gedragen in uw schoot,
Geënt, een jonge loot
Geroepen tot het leven.

Van kindsbeen onderwezen
Van stap tot stap geleid.
De weg der zaligheid
In woorden leren lezen.

De Vadernaam beleden
Het hoge woord gezegd:
- geen zoon - maak mij maar knecht
Van moeder hier beneden.

Gehoorzaam aangezeten
Waar tot gedachtenis
De wijn vergoten is
En van het brood gegeten.

Een leven lang gedragen,
Als kind bij u aan huis
Reis ik naar ‘t Vaderhuis:
Meer heb ik niet te vragen.


Uit de bundel ‘Water als wijn’.

Hans Mouthaan

Vandaag was ik op zijn begrafenis.


(1) Voetnoot bij de titel: “Wie de kerk niet tot moeder heeft, kan God niet tot een Vader hebben” (Cyprianus).
Wie lege handen heeft, kan ze altijd vouwen.
Bertiel
Berichten: 7440
Lid geworden op: 14 sep 2018, 08:49

Re: Gedichten

Bericht door Bertiel »

De wet
k haastte mij naar Uw genade.
Toen hebt Gij mij teruggezet
En liet mij zien… en ’k zag mijn kwade
Bestaan zich spiegelen in Uw wet.

En ’k hoorde: wilt gij Mij beminnen?
Ofschoon het volk schokschouderend spot?
Dan zult gij nederig beginnen
Te bukken onder Mijn gebod.

En ’k weende en sprak: die booze trekken,
Die haat, wie neemt ze weg? en ’k zag
Uw Wezen mijn bestaan bedekken,
Mijn donkerheid werd helle dag.

En ’k voelde rouw en scherp beschamen,
En angst en vrede, en boog mij stil.
Gij geeft opeens en alles samen:
Een reine liefde, een zuivre wil.

Heer, door Uw Geest ontdrijft Ge ons ’t kwade;
En wordt het al in vlam gezet,
Dan, in den vloed van Uw genade,
Klamp ik mij vast aan Uwe wet.

Willem de Merode
Wien heb ik nevens U in den hemel? Nevens U lust mij ook niets op de aarde!
Bezwijkt mijn vlees en mijn hart, zo is God de Rotssteen mijns harten, en mijn Deel in eeuwigheid.

Gib dich zufrieden und sei stille
Gebruikersavatar
Johann Gottfried Walther
Berichten: 5923
Lid geworden op: 05 feb 2008, 15:49

Re: Gedichten

Bericht door Johann Gottfried Walther »

Psalm 102
Vers 1
Hoor, o HEER, verhoor mijn smeken,
Laat m' Uw bijstand niet ontbreken;
Ai, veracht mijn tranen niet,
Daar Gij al mijn angsten ziet;
Als ik, in benauwde dagen,
U, mijn God, mijn leed moet klagen,
Wil dan spoedig U ontfermen,
Wil mij door Uw macht beschermen.

Vers 2
Want mijn leeftijd is door wenen,
Als een ijd'le rook, verdwenen;
Mijn gebeent', in droeven stand,
Als een haardsteê uitgebrand.
Mijne ziel, door rouw bezweken,
Kwijnt, als 't gras in dorre streken;
'k Heb in mijn ellend' vergeten
Mijn gewone spijzen t' eten.

Vers 3
'k Voel de krachten mij begeven,
't Vlees aan mijn gebeente kleven,
Wegens mijn benauwde klacht,
Die ik uitstort dag en nacht.
Ik gelijk, in 't eenzaam kwijnen,
Aan den roerdomp der woestijnen,
Aan den steenuil in de wouden,
Waar geen mensen zich onthouden.

Vers 4
'k Slijt den nacht in eenzaam waken,
Als een mus op stille daken;
Daar mijn wreev'le vijand raast
En door hoon mijn ziel verbaast.
Zij, die mijn bederf betrachten,
Mij den gansen dag verachten,
Mij in 't openbaar onteren,
Durven roek'loos bij mij zweren.

Vers 5
D' as verstrekt mijn kwijnend harte
Thans tot brood in zoveel smarte,
Daar ik mijnen drank vermeng
Met de tranen, die ik pleng.
HEER, Uw gunst had mij verheven;
Maar nu mij Uw toorn doet beven,
Zie ik mij van glans ontbloten,
Mij in 't stof terneer gestoten.

Vers 6
'k Zie in rouw en ongenuchten,
Al mijn dagen mij ontvluchten,
Als een schaduw, die verdwijnt;
Ik verdor, als 't gras, dat kwijnt.
Maar Gij, HEER, zult eeuwig blijven;
Eeuwig zal Uw roem beklijven;
En Uw naam blijft in gedachten
Tot de laatste nageslachten.

Vers 7
Gij zult opstaan, ons beschermen,
Over Sion U ontfermen,
Want de tijd, Uw stad voorspeld,
Aan haar leed ten perk gesteld,
Die zo lang gewenste dagen
Van Uw gunstrijk welbehagen,
Zijn, o God, in 't eind geboren;
Gij, Gij zult haar klacht verhoren.

Vers 8
Reeds verlangen Uwe knechten
Hare stenen op te rechten;
Elk heeft deernis met haar gruis;
Elk toont ijver voor Gods huis.
Albestierend Opperwezen,
Dan zal 't heidendom U vrezen;
Al de vorsten, neergebogen
Doen dan huld' aan Uw vermogen.

Vers 9
Als voor 't oog der nageburen,
Gods ontferming Sions muren
Weer zal hebben opgebouwd,
En 't Zijn heerlijkheid aanschouwt;
Als Zijn goedheid op de klachten
Des verdrukten en verachten
Letten zal, en 't onheil weren;
Dan zal elk Hem juichend eren.

Vers 10
Dan, dan wordt Gods trouw verheven,
En Zijn dierb're gunst beschreven
Voor het dankbaar nageslacht,
Dat met lust Zijn wet betracht.
't Volk, in later eeuw geboren,
Zal Zijn macht en goedheid horen;
Zich in Zijnen roem verblijden;
Hem Zijn lofgezangen wijden.

Vers 11
't Zal met blij gejuich Hem loven,
Die, uit Zijn paleis van boven,
Isrels leed en ongeval
Eens in gunst beschouwen zal;
En gevang'nen in hun zuchten
Horen, als zij tot Hem vluchten;
Om hen uit de wrede kaken
Van den dood eens los te maken.

Vers 12
Dus zij 's HEEREN naam geprezen,
En in Sion eer bewezen;
Dus hoor' elk de vreugdestem
In het blij Jeruzalem;
Als de volken saâm vergâren,
Zich met 's HEEREN erfvolk paren;
Als de koningen zich buigen,
En Hem hun ontzag betuigen.

Vers 13
Ach, de HEER heeft mij doen bukken
Voor 't gewicht der ongelukken,
Ja, mijn levenstijd verkort,
Mij met rampen overstort.
'k Riep: "O God, mijn welbehagen,
Spaar m' in 't midden van mijn dagen;
Gij, door eeuw noch tijd te krenken,
Kunt mij hulp en uitkomst schenken."

Vers 14
't Aardrijk en de hemelbogen
Zijn gewrocht door Uw vermogen;
Alle zijn z' in hun verband,
't Kunststuk van Uw wijze hand.
Doch, hoe duurzaam zij ook schijnen,
Eens zal al hun glans verdwijnen;
Maar, schoon 't alles om zal keren,
Gij blijft staand', o HEER der heren.

Vers 15
Als een kleed zal 't al verouden;
Niets kan hier zijn stand behouden;
Wat uit stof is, neemt een end
Door den tijd, die alles schendt.
Maar Gij hebt, o Opperwezen,
Nooit verandering te vrezen;
Gij, die d' eeuwen acht als uren,
Zult all' eeuwigheid verduren.

Vers 16
Uwer knechten trouwe zonen
Zullen altoos bij U wonen;
Ja, bevestigd in hun staat,
Voor Uw aanschijn, met hun zaad,
Uwen naam ter ere leven;
Zij, van smart en smaad ontheven,
Blijven aan Uw dienst geheiligd,
Daar Uw goedheid hen beveiligt.
"Zie, de Heere is gekomen met Zijn vele duizenden heiligen, om gericht te houden tegen allen, en te straffen alle goddelozen onder hen, vanwege al hun goddeloze werken, die zij goddelooslijk gedaan hebben, en vanwege alle harde woorden, die de goddeloze zondaars tegen Hem gesproken hebben"
Arja
Berichten: 3840
Lid geworden op: 30 mei 2019, 15:57

Re: Gedichten

Bericht door Arja »

Een andere versie van Psalm 102.
Ook heel mooi

Een gebed van een verdrukte
Isaac Watts (1719) – Psalm 102


https://www.youtube.com/watch?v=A0AhJBC ... rt_radio=1

A prayer of the afflicted.

Hear me, O God, nor hide thy face;
But answer, lest I die;
Hast thou not built a throne of grace
To hear when sinners cry?

My days are wasted like the smoke
Dissolving in the air;
My strength is dried, my heart is broke,
And sinking in despair.

My spirits flag like with'ring grass
Burnt with excessive heat;
In secret groans my minutes pass,
And I forget to eat.

As on some lonely building's top
The sparrow tells her moan,
Far from the tents of joy and hope
I sit and grieve alone.

My soul is like a wilderness,
Where beasts of midnight howl;
There the sad raven finds her place,
And there the screaming owl.

Dark, dismal thoughts, and boding fears,
Dwell in my troubled breast;
While sharp reproaches wound my ears,
Nor give my spirit rest.

My cup is mingled with my woes,
And tears are my repast;
My daily bread, like ashes, grows
Unpleasant to my taste.

Sense can afford no real joy
To souls that feel thy frown;
Lord, 'twas thy hand advanced me high,
Thy hand hath cast me down.

My looks like withered leaves appear;
And life's declining light
Grows faint as evening shadows are
That vanish into night.

But thou for ever art the same,
O my eternal God;
Ages to come shall know thy name,
And spread thy works abroad.

Thou wilt arise and show thy face,
Nor will my Lord delay
Beyond th' appointed hour of grace,
That long-expected day.

He hears his saints, he knows their cry,
And by mysterious ways
Redeems the pris'ners doomed to die,
And fills their tongues with praise.

Isaac Watts
Bertiel
Berichten: 7440
Lid geworden op: 14 sep 2018, 08:49

Re: Gedichten

Bericht door Bertiel »

Voel ik zo veel gebreken?
Hij Die mij roept, is trouw,
Die van geen schuld zal spreken,
Zo 'k Hem als Borg aanschouw.

Hij wil zo vaak vergeven,
Als ik vergeving vraag;
Hij troost mij in dit leven,
Wanneer ik treur en klaag.

Ik heb noch rund noch varren,
Noch priesterlijke hoed,
Geen kleed, versierd met starren,
Maar een bevlekt gemoed.

Och, wil mijn ziel bestralen,
O held're Gloriezon!
'k Zal dan weer ademhalen
Bij U, mijn Levensbron!

Petrus Immens
Wien heb ik nevens U in den hemel? Nevens U lust mij ook niets op de aarde!
Bezwijkt mijn vlees en mijn hart, zo is God de Rotssteen mijns harten, en mijn Deel in eeuwigheid.

Gib dich zufrieden und sei stille
Mensmens
Berichten: 80
Lid geworden op: 17 feb 2026, 10:47

Re: Gedichten

Bericht door Mensmens »

Eensaemheyd met God

Hemels Oge! wilt gij dogen
dat ik u kom spreken aan?
Laat dan alle schepsels vallen
uit mijn hert en buiten staan.
O heilig eenzaam! Met God gemeenzaam
altijd enig om-te-gaan,
altijd enig om-te-gaan.

Al mijn trachten, mijn verwachten
is naar u, mijn God alleen:
want de klare zegen-aren
scheiden zich uit u vaneen.
O heilig eenzaam! Met God gemeenzaam!
Was ik maar met u gemeen!
Was ik maar met u gemeen!

Ach! hoe nietig, hoe verdrietig
is des werelds ommegank!
Die met woorden ons vermoorden
en verstikken met haar stank.
O zalig eenzaam! Met God gemeenszaam!
Dure dat vrij eeuwenlank!
Dure dat vrij eeuwenlank!

Al het heerlijk is verkeerlijk en der prinsen gunsten windde:
niets dan duister al den luisterpracht en praal
die men in de wereld vindt.
O zalig eenzaam! Met God gemeenzaam
daar ik ben des hemels vrind!
daar ik ben des hemels vrind!

Hier en komen geen onvromen,
Groot noch klene, maar allene
ik en Heere Jezu, gij.
O zalig eenzaam! Met God gemeenzaam
waar ik vrolijck ben en vrij.
waar ik vrolijck ben en vrij.

Met u leev’ ik, met u zweev’ ik
Jezu door het goed en kwaad:
met u sterf ik, met u erf ik
wat bij u te wachten staat.
O zalig eenzaam! Met God gemeenzaam!
waar mijn Jezus met mij gaat.
waar mijn Jezus met mij gaat.

Jodocus van Lodenstein
Plaats reactie