Middellijke en onmiddellijke geloofszekerheid

[-DIA-]

Heel iets anders:
Hoe reageren jullie als mensen zeggen: Ik heb er nooit aan getwijfeld dat God mijn Vader is, dst Hij me liefheeft en dat Jezus voor mij gestorven is. Die uit volle overtuiging Nederland Zingt liederen zingen.

En dan heel praktisch dus: hoe zou jij op zo iemand in een gesprek reageren als je dat hoort?

Volgens mij moeten je dieper kijken dan cultuurreflexen. Niet meteen denken: “te licht.” Als iemand zegt: “Ik weet dat God mijn Vader is en dat de Heere Jezus voor mij gestorven is,” dan kun je antwoorden met iets als: “Wat een wonder. Hoe is dat gegaan in jouw leven, met jouw achtergrond? Of was het er van af dat je klein was?”

Dus eerst luisteren vóór we gaan wegen.
De Bijbel kent geen geloof zonder bekering en heiliging. Maar soms reageren mensen binnen de Gereformeerde Gezindte alsof de grootste tekenen van géén waar geloof niet zozeer Bijbelse dingen zijn, maar het ontbreken van wat binnen de reformatorische wereld als geestelijk “normaal” voelt. Dan kan ongemerkt de reformatorische subcultuur de meetlat worden in plaats van het Woord van God. Volgens mij kom je met eerlijke vragen dichter bij het hart van het evangelie dan met snelle etiketjes.

Mooie vragen Arja, behulpzaam. Maar vaak is het antwoord: dat is altijd al zo geweest. Maar ik hoorde ook diversen zeggen dat ze die refo's niet snappen die dat cadeau niet gewoon aannemen en zo zwaar doen over de zonde en regels.

Ik snap ook Posthoorn wel die benadrukt dat als je Christus kent toch ook kan aangeven hoe Hij alles is geworden in je leven?

Juist omdat ik niet zomaar wil veroordelen ben ik verlegen in dit soort gesprekken. Tegelijkertijd denk ik ook: ik moet zo iemand niet bevestigen als hij op de brede weg loopt.

Een harde waarheid niet zeggen kan ook heel hard zijn. Nog harder zelfs dan het de bewimpelen.
Zie ook hoe bv. ds. I. Kievit of ds. J. van Sliedregt daarover schreven.

[Bertiel]

waar kan ik dat terug lezen?

[Refojongere]

Heel iets anders:
Hoe reageren jullie als mensen zeggen: Ik heb er nooit aan getwijfeld dat God mijn Vader is, dst Hij me liefheeft en dat Jezus voor mij gestorven is. Die uit volle overtuiging Nederland Zingt liederen zingen.

En dan heel praktisch dus: hoe zou jij op zo iemand in een gesprek reageren als je dat hoort?

Volgens mij moeten je dieper kijken dan cultuurreflexen. Niet meteen denken: “te licht.” Als iemand zegt: “Ik weet dat God mijn Vader is en dat de Heere Jezus voor mij gestorven is,” dan kun je antwoorden met iets als: “Wat een wonder. Hoe is dat gegaan in jouw leven, met jouw achtergrond? Of was het er van af dat je klein was?”

Dus eerst luisteren vóór we gaan wegen.
De Bijbel kent geen geloof zonder bekering en heiliging. Maar soms reageren mensen binnen de Gereformeerde Gezindte alsof de grootste tekenen van géén waar geloof niet zozeer Bijbelse dingen zijn, maar het ontbreken van wat binnen de reformatorische wereld als geestelijk “normaal” voelt. Dan kan ongemerkt de reformatorische subcultuur de meetlat worden in plaats van het Woord van God. Volgens mij kom je met eerlijke vragen dichter bij het hart van het evangelie dan met snelle etiketjes.

Mooie vragen Arja, behulpzaam. Maar vaak is het antwoord: dat is altijd al zo geweest. Maar ik hoorde ook diversen zeggen dat ze die refo's niet snappen die dat cadeau niet gewoon aannemen en zo zwaar doen over de zonde en regels.

Ik snap ook Posthoorn wel die benadrukt dat als je Christus kent toch ook kan aangeven hoe Hij alles is geworden in je leven?

Juist omdat ik niet zomaar wil veroordelen ben ik verlegen in dit soort gesprekken. Tegelijkertijd denk ik ook: ik moet zo iemand niet bevestigen als hij op de brede weg loopt.

Een harde waarheid niet zeggen kan ook heel hard zijn. Nog harder zelfs dan het de bewimpelen.
Zie ook hoe bv. ds. I. Kievit of ds. J. van Sliedregt daarover schreven.

Hoe zou jij heel concreet reageren?

[-DIA-]

Volgens mij moeten je dieper kijken dan cultuurreflexen. Niet meteen denken: “te licht.” Als iemand zegt: “Ik weet dat God mijn Vader is en dat de Heere Jezus voor mij gestorven is,” dan kun je antwoorden met iets als: “Wat een wonder. Hoe is dat gegaan in jouw leven, met jouw achtergrond? Of was het er van af dat je klein was?”

Dus eerst luisteren vóór we gaan wegen.
De Bijbel kent geen geloof zonder bekering en heiliging. Maar soms reageren mensen binnen de Gereformeerde Gezindte alsof de grootste tekenen van géén waar geloof niet zozeer Bijbelse dingen zijn, maar het ontbreken van wat binnen de reformatorische wereld als geestelijk “normaal” voelt. Dan kan ongemerkt de reformatorische subcultuur de meetlat worden in plaats van het Woord van God. Volgens mij kom je met eerlijke vragen dichter bij het hart van het evangelie dan met snelle etiketjes.

Mooie vragen Arja, behulpzaam. Maar vaak is het antwoord: dat is altijd al zo geweest. Maar ik hoorde ook diversen zeggen dat ze die refo's niet snappen die dat cadeau niet gewoon aannemen en zo zwaar doen over de zonde en regels.

Ik snap ook Posthoorn wel die benadrukt dat als je Christus kent toch ook kan aangeven hoe Hij alles is geworden in je leven?

Juist omdat ik niet zomaar wil veroordelen ben ik verlegen in dit soort gesprekken. Tegelijkertijd denk ik ook: ik moet zo iemand niet bevestigen als hij op de brede weg loopt.

Een harde waarheid niet zeggen kan ook heel hard zijn. Nog harder zelfs dan het de bewimpelen.
Zie ook hoe bv. ds. I. Kievit of ds. J. van Sliedregt daarover schreven.

Hoe zou jij heel concreet reageren?

De tekst heb ik geplaats in het topic "Long Reads" U kunt het daar nalezen. Het zou te ver voeren om zo'n groot stuk tekst hier ook nog eens te plaatsen, lijkt mij dan.
viewtopic.php?t=15523&start=135

[Refojongere]

Mooie vragen Arja, behulpzaam. Maar vaak is het antwoord: dat is altijd al zo geweest. Maar ik hoorde ook diversen zeggen dat ze die refo's niet snappen die dat cadeau niet gewoon aannemen en zo zwaar doen over de zonde en regels.

Ik snap ook Posthoorn wel die benadrukt dat als je Christus kent toch ook kan aangeven hoe Hij alles is geworden in je leven?

Juist omdat ik niet zomaar wil veroordelen ben ik verlegen in dit soort gesprekken. Tegelijkertijd denk ik ook: ik moet zo iemand niet bevestigen als hij op de brede weg loopt.

Een harde waarheid niet zeggen kan ook heel hard zijn. Nog harder zelfs dan het de bewimpelen.
Zie ook hoe bv. ds. I. Kievit of ds. J. van Sliedregt daarover schreven.

Hoe zou jij heel concreet reageren?

De tekst heb ik geplaats in het topic "Long Reads" U kunt het daar nalezen. Het zou te ver voeren om zo'n groot stuk tekst hier ook nog eens te plaatsen, lijkt mij dan.
viewtopic.php?t=15523&start=135

In een gesprek ga ik niet een preek houden van 45 minuten.

[Bertiel]

en in het stuk van ds Kievit gaat over de afval n.a.v. de Hebreën brief, niet over mensen die hun geloof anders bewoorden.

[Arja]

Heel iets anders:
Hoe reageren jullie als mensen zeggen: Ik heb er nooit aan getwijfeld dat God mijn Vader is, dst Hij me liefheeft en dat Jezus voor mij gestorven is. Die uit volle overtuiging Nederland Zingt liederen zingen.

En dan heel praktisch dus: hoe zou jij op zo iemand in een gesprek reageren als je dat hoort?

Volgens mij moeten je dieper kijken dan cultuurreflexen. Niet meteen denken: “te licht.” Als iemand zegt: “Ik weet dat God mijn Vader is en dat de Heere Jezus voor mij gestorven is,” dan kun je antwoorden met iets als: “Wat een wonder. Hoe is dat gegaan in jouw leven, met jouw achtergrond? Of was het er van af dat je klein was?”

Dus eerst luisteren vóór we gaan wegen.
De Bijbel kent geen geloof zonder bekering en heiliging. Maar soms reageren mensen binnen de Gereformeerde Gezindte alsof de grootste tekenen van géén waar geloof niet zozeer Bijbelse dingen zijn, maar het ontbreken van wat binnen de reformatorische wereld als geestelijk “normaal” voelt. Dan kan ongemerkt de reformatorische subcultuur de meetlat worden in plaats van het Woord van God. Volgens mij kom je met eerlijke vragen dichter bij het hart van het evangelie dan met snelle etiketjes.

Mooie vragen Arja, behulpzaam. Maar vaak is het antwoord: dat is altijd al zo geweest. Maar ik hoorde ook diversen zeggen dat ze die refo's niet snappen die dat cadeau niet gewoon aannemen en zo zwaar doen over de zonde en regels.

Ik snap ook Posthoorn wel die benadrukt dat als je Christus kent toch ook kan aangeven hoe Hij alles is geworden in je leven?

Juist omdat ik niet zomaar wil veroordelen ben ik verlegen in dit soort gesprekken. Tegelijkertijd denk ik ook: ik moet zo iemand niet bevestigen als hij op de brede weg loopt.

Ik kom er nog even op terug. Met dingetjes die ik afgelopen week erover las.

Haal de kramp uit “waarschuwen”. Laat de Heilige Geest het gesprek dragen; jij hoeft niet meteen iemands echtheidsgehalte vast te stellen. Bidt terwijl je naar iemand luistert en ik denk dat als het moment er is je het zult herkennen, dat je reageren kunt. Dat is iets wat we vaak vergeten om voor te bidden. Dat we het moment mogen herkennen, dat we mogen spreken. Dan is mogen geen moeten, maar iets dat meer vanzelf gaat.

En ook dit (gelezen bij One For Israel). De eerste vraag niet: moet ik deze persoon waarschuwen? Maar: ken ik hem eigenlijk wel? Luister ik echt? Geef ik om hem?
Want als die basis er niet is, wordt waarschuwen al snel een soort keuring van iemands geloof, zonder dat je iets weet wat zijn dagelijks leven.

[Michaels]

Op refoweb beantwoord dr vd Brink een vraag over middelijke en onmiddelijke geloofszekerheid.
Ik ken de terminologie niet echt direct plaatsen, is er iemand die daar wat meer over zeggen kan?

Ja graag zelfs.

Over “middelijke en onmiddelijke geloofszekerheid” gaat het over de vraag hoe een christen zekerheid krijgt dat hij of zij werkelijk een kind van God is, is dat met of zonder hulpmiddelen.

Middelijke en onmiddelijke zou direct al verwarring met zich mee kunnen brengen en daarom ter verduidelijking: middellijk is “door middelen heen” indirect en onmiddellijk is “zonder tussenmiddel, direct”

Dus middellijk is de geloofszekerheid die iemand ontvangt via, vruchten en beloften uit de Bijbel. Dan zegt men ongeveer zo: De Bijbel zegt dat zulke vruchten horen bij Gods werk, of….. ik mag daaruit afleiden dat God in mij werkt.

Onmiddellijk is de geloofszekerheid die iemand bedoelt met een meer direct getuigenis van de Heilige Geest in het hart, zoals staat in Romeinen 8:16: “De Geest Zelf getuigt met onze geest dat wij kinderen Gods zijn.” De zekerheid komt dan niet eerst via redenering uit kenmerken, maar als een directe geestelijke overtuiging.

De problematiek tussen deze twee kan zijn dat mensen die middellijk zijn te veel in zichzelf gaan zoeken in plaats van Jezus Christus centraal stellen. In gezonde theologie horen die twee eigenlijk niet tegenover elkaar te staan!

[Posthoorn]

Hier is al lang en breed op ingegaan en over gepraat. Dus jouw antwoord voegt niets toe.

[Michaels]

Hier is al lang en breed op ingegaan en over gepraat. Dus jouw antwoord voegt niets toe.

Toch wel, want als ik de eerder geschreven antwoorden lees, met zoveel verwijzingen - ook die van jou - behoren die allemaal tot de middellijke geloofszekerheid. Dat is geen oordeel, maar een constatering. Zelf reken ik mij daar niet toe. Daarom is mijn antwoord bedoeld als een aanvulling, om duidelijk het verschil aan te geven tussen middellijke en onmiddellijke geloofszekerheid, zonder verwijzingen naar wie dan ook.

[Ad Anker]

Hier is al lang en breed op ingegaan en over gepraat. Dus jouw antwoord voegt niets toe.

Toch wel, want als ik de eerder geschreven antwoorden lees, met zoveel verwijzingen - ook die van jou - behoren die allemaal tot de middellijke geloofszekerheid. Dat is geen oordeel, maar een constatering. Zelf reken ik mij daar niet toe. Daarom is mijn antwoord bedoeld als een aanvulling, om duidelijk het verschil aan te geven tussen middellijke en onmiddellijke geloofszekerheid, zonder verwijzingen naar wie dan ook.

Waar reken je jezelf niet toe? Ik vind je antwoord ook niet veel toevoegen, maar wellicht kun je het verduidelijken?

[Michaels]

Hier is al lang en breed op ingegaan en over gepraat. Dus jouw antwoord voegt niets toe.

Toch wel, want als ik de eerder geschreven antwoorden lees, met zoveel verwijzingen - ook die van jou - behoren die allemaal tot de middellijke geloofszekerheid. Dat is geen oordeel, maar een constatering. Zelf reken ik mij daar niet toe. Daarom is mijn antwoord bedoeld als een aanvulling, om duidelijk het verschil aan te geven tussen middellijke en onmiddellijke geloofszekerheid, zonder verwijzingen naar wie dan ook.

Waar reken je jezelf niet toe? Ik vind je antwoord ook niet veel toevoegen, maar wellicht kun je het verduidelijken?

Ds. G. A. van den Brink geeft in zijn antwoord een wonderverhaal aan waarin de normale natuurwetten lijken te worden doorbroken, of dat zou wijzen op een onmiddellijke geloofszekerheid. Dat komt op mij enigszins absurd over, al begrijp ik het wel vanuit een middellijke visie en zijn positie daarin. https://www.refoweb.nl/vragenrubriek/30 ... zekerheid/

Waar ik mij niet toe rekent zijn mensen binnen de categorie van de middellijke weg die bijna altijd een tekst of vers moeten krijgen, of menen dat hun iets ingegeven wordt, als grond voor hun geloofszekerheid, met daarbij de overtuiging dat dit van Gods Geest afkomstig moet zijn. Daar heb ik altijd mijn twijfels bij gehad, omdat ook de tegenstander van God teksten en verzen kan gebruiken om iemand op een verkeerd pad te brengen.