Refoforum zomercolumn

Gebruikersavatar
Mara
Berichten: 20782
Lid geworden op: 15 Jun 2010, 15:54

Re: Refoforum zomercolumn

Berichtdoor Mara » 04 Sep 2020, 10:08

De zomer van 2020 brachten we grotendeels door achter gesloten gordijnen en ramen. Alles om de immense hitte, die ons land dagenlang teisterde, trachten buiten te houden.
De andere vijand, het COVID-19 virus, moesten we van ons lichaam weren.
We hadden eerst nog de hoop dat de hoge temperaturen het kwaadaardige virus zou doden, maar die hoop bleek ijdel.
De vertrekhallen van de luchthavens bleven vrijwel leeg. De lucht werd schoner.
Alle problemen die er waren, verdwenen naar de achtergrond.
Niemand sprak nog over het stikstofprobleem. De hoeveelheid daalde, zonder dat daar opdracht voor werd gegeven van hogerhand.
Automobilisten bleven thuis. Files waren er niet meer.
De straten werden leger, evenals de winkels.
En de kerken..... bleven dicht.
Dat wil zeggen, de koster opende de deur voor de predikant, enkele kerkenraadsleden en de organist.
De gemeenteleden zaten thuis op de bank, te luisteren of te kijken.

En steeds hoorde je weer de uitspraak: "het zijn gekke tijden, het zijn wonderlijke tijden".
Angst en verwarring maakten stilaan plaats voor inventieve oplossingen.
De mens blijkt vaak toch flexibel te zijn en in staat zich zo goed mogelijk aan de omstandigheden aan te kunnen passen en er het beste van te maken.
Knuffelaars moesten afzien. Evenals de zoenliefhebbers.
Een arm om iemand heen, een troostende hand, een omhelzing, en zelfs een ontmoeting, was een zeldzaamheid geworden.

De een noemde het een een Oordeel. De ander zag er de slaande hand van de Heere in.
Maar het valt niet te ontkennen dat er toch een sprake van uitgaat.
De vraag is, wat verandert er nu eigenlijk?
Zoeken de christenen elkaar op, streven ze naar de eenheid met elkaar?

Wat wordt het "nieuwe normaal", ook in de kerken?
Worden hoofdzaken nu bijzaken?

De tijd zal het uitwijzen.
Als er schaduw is, dan moet er ook licht zijn ~ Spurgeon

Gebruikersavatar
samanthi
Berichten: 6747
Lid geworden op: 16 Jul 2009, 10:30
Locatie: rotterdam

Re: Refoforum zomercolumn

Berichtdoor samanthi » 04 Sep 2020, 10:11

Mara schreef:De zomer van 2020 brachten we grotendeels door achter gesloten gordijnen en ramen. Alles om de immense hitte, die ons land dagenlang teisterde, trachten buiten te houden.
De andere vijand, het COVID-19 virus, moesten we van ons lichaam weren.
We hadden eerst nog de hoop dat de hoge temperaturen het kwaadaardige virus zou doden, maar die hoop bleek ijdel.
De vertrekhallen van de luchthavens bleven vrijwel leeg. De lucht werd schoner.
Alle problemen die er waren, verdwenen naar de achtergrond.
Niemand sprak nog over het stikstofprobleem. De hoeveelheid daalde, zonder dat daar opdracht voor werd gegeven van hogerhand.
Automobilisten bleven thuis. Files waren er niet meer.
De straten werden leger, evenals de winkels.
En de kerken..... bleven dicht.
Dat wil zeggen, de koster opende de deur voor de predikant, enkele kerkenraadsleden en de organist.
De gemeenteleden zaten thuis op de bank, te luisteren of te kijken.

En steeds hoorde je weer de uitspraak: "het zijn gekke tijden, het zijn wonderlijke tijden".
Angst en verwarring maakten stilaan plaats voor inventieve oplossingen.
De mens blijkt vaak toch flexibel te zijn en in staat zich zo goed mogelijk aan de omstandigheden aan te kunnen passen en er het beste van te maken.
Knuffelaars moesten afzien. Evenals de zoenliefhebbers.
Een arm om iemand heen, een troostende hand, een omhelzing, en zelfs een ontmoeting, was een zeldzaamheid geworden.

De een noemde het een een Oordeel. De ander zag er de slaande hand van de Heere in.
Maar het valt niet te ontkennen dat er toch een sprake van uitgaat.
De vraag is, wat verandert er nu eigenlijk?
Zoeken de christenen elkaar op, streven ze naar de eenheid met elkaar?

Wat wordt het "nieuwe normaal", ook in de kerken?
Worden hoofdzaken nu bijzaken?

De tijd zal het uitwijzen.

Mooi...
O HEERE, wat is de mens, dat Gij hem kent? Het kind des mensen, dat Gij het acht?

Susanna
Berichten: 27
Lid geworden op: 21 Jul 2020, 21:01

Re: Refoforum zomercolumn

Berichtdoor Susanna » 04 Sep 2020, 17:10

Orchidee schreef:Geweldig! @Dodo, ik herken het (bijna) allemaal! :super


Erg leuk! Schrijverstalent @Dodo
Nahum 1:7

Gebruikersavatar
-DIA-
Berichten: 25347
Lid geworden op: 03 Okt 2008, 00:10

Re: Refoforum zomercolumn

Berichtdoor -DIA- » 04 Sep 2020, 19:37

HersteldHervormd schreef:
-DIA- schreef:Er was en man in een dorpje die elke keer weer opnieuw weer gewezen werd op een zeer ernstige kwaal. Maar de man in kwestie voelde daar echter niet zoveel van. Dus, ja wat deed hij? Niets! Helemaal niets! En toch werd hij steeds weer aan zijn ernstige kwaal herinnerd. Zo zelfs dat het bij hem wel eens ergernis ging verwekken.
Hij werd boos als die mannen en vrouwen hem over zijn ernstige toestand aanspraken. Vooral die éne, die man die elke week in de kerk op de kansel stond in een zwart gewaad. Hij ging die zwarte mannen haten! Die wisten toch niet anders dan over ernstige zaken te praten. Daar wordt een mens echt vrolijk van! Hij ging dan ook alle ernstige zware praat mijden! Ook uiterlijk liet hij zijn boosheid merken. Wie wat opmerkzaam was zag de man steeds meer in opzichtige fel gekleurde kleren over straat gaan. Het was een uiting van wat in hem zat: Die man met die zwarte jas! Die háátte hij! Het was een en al ellende wat die man te vertellen had!

Maar de man met de zwarte jas (en ook anderen met een hart vol medelijden) probeerden de man te overreden van de ernst van zijn toestand. Maar hij wuifde alles lachend weg. Hij was immer kerngezond en het leven lachte hem toe. Vaak zei hij tegen zijn vele vrienden: Je moet meer op de zonzijde van alles letten, anders wordt je compleet vergald en kom je in het Psychiatrisch Centrum terecht! En dan ga je zelf nog geloven dat het een ernstige zaak is met je! Zijn vrienden waren het dan roerend met hem eens. Nee man, je moet je niks laten aanpraten, en ga nou maar niet meer naar die zwarte man want die maakt je compleet in de war! En... zijn hart werd overreed door zijn vrienden.

Een paar jaar was hij nu niet meer bij die man met de zwarte jas geweest. Maar hij zag hem nog wel eens als hij soms op de mooie zomerse dagen door het dorp liep. Het was ergens toch een enge kwelling dat die man er nog was en dat hij hem ook nog telkens zijn pas kruiste! En als hij hem niet zag werden zijn zonnige gedachten toch soms zomaar weer gekweld door wat die man hem allemaal had gezegd. Maar hij wierp die gedachten dan zo snel mogelijk weer ver van zich weg.

Een van zijn vrienden merkte dat de man bij tijd en wijle niet zo vrolijk was. "Man, zei de vriend, heb je wat te piekeren?" "Nuehhh…" zei de man dan. Maar zo overtuigend klonk dat ook weer niet. Deze vriend zelf had plannen om te emigreren naar Spanje. Naar Lloret de Mar. Een mooie zonnige plaats aan de Spaanse Costa. Hij had er een baan gevonden in de horeca en hij wist dat men daar om meer personeel verlegen was. Voorzichtig zei de man tot zijn wat piekerende vriend: "Je weet wel dat ik binnenkort ga verhuizen naar Spanje?" Ja dat wist hij wel! "Nou", ging hij verder, "zou dat ook niet wat voor jouw zijn?" De man schrok, en krabde eens achter zijn oren. De vraag overviel hem compleet! Maar het leek hem best mooi! "Ik denk er nog wel over", was zijn besluit. "Moet je ook doen! Dan zie je de mensen ook niet meer die je soms onrustig maken!"
"Wat? Ik onrustig? Wat denk jij wel! Ik ben helemaal niet onrustig! Hoe kom je toch bij die onzin!" "Sorry, effe dimmen vriend! Ik merk alleen dat je je soms wat in de war raakt als die man met die zwarte jas voorbij loopt. En dan die vrienden van die man hebben ook geen goede invloed op je gezondheid! Toe, wees wijs! En je gaat gewoon met me naar Spanje! Daar heb je altijd plezier! En die mannen met zwarte jassen en zo die heb je daar niet eens!"

Na een weekje van hier tot ginder geslingerd te zijn trok de man de stoute schoenen aan. Hij zou zijn vrouw zeggen dat hij wegging! En, zo zou hij erbij zeggen: "Dan kom ik nooit meer terug!"
Na zijn plannen aan zijn vrouw te hebben verteld barstte ze in hevig snikken uit. Van verdriet werd ze mager en ziek. De man merkte dat ook wel maar hij wilde doorzetten: Een scheiding werd aangevraagd...

***

Het is nu een jaar later. De man is gescheiden van zijn liefhebbende vrouw. De plannen voor vertrek naar Lloret de Mar zijn in een vergevorderd stadium. Elke dag komt zijn vriend over de Spaanse toekomstdromen praten. Toch merkt de vriend iets op: "Man, je voelt je toch wel goed?" "Ooh joaa hooor". Maar zo heel overtuigend klonk dat ook weet niet.

Na een weekje zo wat te hebben getobd was het zijn vriend duidelijk. "Man, je moet een s naar de dokter gaan! Straks wordt je nog ziek als we in Spanje zijn en dan kunnen we fluiten naar ons plezier daar!" Na lang praten werd de man toch overtuigd om eens naar een dokter te stappen.
Toen de dokter hem onderzocht had keek hij wel zorgelijk, maar zei nog niets. Tenslotte zei hij: "Ik zal je doorverwijzen naar een hele knappe dokter in het Stadsziekenhuis! Ik maak meteen een afspraak voor je."
De dokter belde: "Ja, dokter van Dam.. "o ja", "Oké, kan het maandag al?" "Ja goed!" "Even meneer vragen"
"Kun je maandag in het ziekenhuis bij dokter van Dam komen?" De man schrok! "Ik naar het ziekenhuis? Nee! Echt niet!"
"Ja man, nu moet je wel beslissen. Er is misschien een goede kans om beter te worden als je ze snel mogelijk onder de handen van die kundige dokter stelt." De man was verward. Hij merkte dat het ernst was! "Nou…" zei hij zacht een aarzelend: "Ik zal dan wel moeten hè?" "Dat is wijs", zei de dokter.

Het was intussen een week geleden dat de man die arts in het ziekenhuis had bezocht. Hij had hem goed onderzocht, en kwam met een ontstellend bericht: "Man, heb je een vrouw? of familie?" "Nee?" "Oké, dan zal ik je toch wat moeten zeggen." De man schrok! De dokter ging verder: "We moeten zeggen dat we heel weinig meer voor je kunnen doen". De man in de witte jas keek de man ernstig in de ogen. "Maar… dat kunt u toch niet menen? Ik ben kerngezond! Echt waar!"
"Ja", zei de man in de witte jas, "zo voel je je, maar de werkelijkheid is anders." Toen werd het de man te veel… Het werd allemaal zwart voor zijn ogen! En hij viel in zwijm…

Toen hij bij bewustheid kwam zag hij een man naast hem staan. Het was de man met de zwarte jas. Hij zag hem meteen! De man die hij had willen ontvluchten! En nu… Hij zat naast hem! Machteloos voelde hij zich!

De week ging voorbij. Een veelbewogen week. De man die de man in de zwarte jas zo had gehaat had hij steeds weer gebeld. Hij was onrustig over de woorden van de man in de witte jas geworden. Hij voelde wel dat die man in de witte jas toch wel gelijk had. En… dat de man in de zwarte jas toch het beste voor hem zocht… Dat merkte hij nu ook!

Zijn ex-vrouw kwam hem ook bezoeken, en…
Ach we hoeven niet in alles in details te treden. Nu is de man, die op de vlucht wilde slaan naar Llorett de Mar, dominee in een klein dorpje! Wonderlijk zijn ’s levens slingerpaden soms!


Mooi verhaal! Is het echt gebeurd of zelf verzonnen?

Misschien een wat laat antwoord.
Het hoofdthema heb ik meerdere malen vanaf de kansels gehoord:
De man in de zwarte jas die ons aanzegt hoe onze staat is voor de eeuwigheid geloven we niet,
anders ligt dat als een man in een witte jas ons een boodschap aanzegt dat we moeten sterven.
Het verhaal eromheen heb ik wel zelf bedacht.
Over elke berg leidt een pad, hoewel het niet altijd zichtbaar is vanuit de vallei

HersteldHervormd
Berichten: 958
Lid geworden op: 29 Jun 2019, 21:20

Re: Refoforum zomercolumn

Berichtdoor HersteldHervormd » 05 Sep 2020, 08:27

Vind ik wel mooi, dat zou je meer moeten doen als je het mij vraagt.
He give us shelter
In the storms of life
When there's no peace on Earth
There is peace in Christ


Terug naar “Theologie - Algemeen”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten